Μικρές φωτιές παντού

Θα μπορούσε να λέγεται «Μάνες και κόρες» κάλλιστα…

Επίσης, θα μπορούσε να με είχε ενθουσιάσει αν ήμουν Αμερικάνα, μεγαλωμένη στη δεκαετία του ’90 (που είμαι, δεν μπορώ να το κρύψω πια) και με λέγαν Debbie Something. Γιατί γίνονται συνεχείς αναφορές σε πράγματα, καταστήματα και γεγονότα των Η.Π.Α. του 1997 που σε κάποιον που τα έχει ζήσει δημιουργούν μια νοσταλγία. Εγώ το μόνο που αναγνώρισα ήταν το ολίσθημα του Προέδρου Κλίντον με τους λεκέδες και τα συναφή, που τελικά είναι διεθνές, διαχρονικό κουτσομπολάκι!

Οι κύριοι χαρακτήρες είναι δύο μητέρες. Η μία ζει την άνετη ζωή της σε ένα παστρικό προάστιο του Κλίβελαντ με το σύζυγο και τα 4 παιδιά τους και η άλλη ζει περιπλανώμενη τραβολογώντας πέρα δώθε την κόρη της. Διασταυρώνονται όταν η δεύτερη νοικιάζει ένα διαμέρισμα που ανήκει στην πρώτη (και επειδή μένω κι εγώ στο ενοίκιο πολύ με εκνεύρισε που η κυρία Ρίτσαρντσον μπαινόβγαινε με το έτσι θέλω). Η κόρη της δεύτερης (Περλ Γουόρεν) ζώντας σα νομάδα με τη μητέρα της θαμπώνεται από τη ζωή των Ρίτσαρντσον, δεν ξεκολλάει απ΄ το σπίτι τους και στο τέλος δεν ξεκολλάει και από το μεγάλο γιο της οικογένειας. Όλοι οι χαρακτήρες των παιδιών ξεδιπλώνονται και αποδίδονται αρκετά εύστοχα. Θα ήθελα όμως να πέσει λίγο περισσότερο φως στη μικρότερη κόρη της οικογένειας Ρίτσαρντσον (Ίζι), η οποία «πνίγεται» από την καταπιεστική μάνα που της φέρεται με ιδιαίτερο τρόπο. Η Ίζι δένεται με τη Μία Γουόρεν (δεύτερη πρωταγωνίστρια) που δεν είναι καθόλου επικριτική με τα λάθη των άλλων, γιατί, σαφώς, έχει κάνει πολλά και η ίδια στο παρελθόν και ξέρει. Τα κρύβει εντέχνως μέχρι που «τα παίρνει» (έκφραση 90’s για όσους γεννήθηκαν μετά…) η Ρίτσαρντσον μαζί της και ως δεινή δημοσιογράφος ανακαλύπτει τι κρύβεται πίσω από την εναλλακτική φωτογράφο Γουόρεν. Επιστέγασμα όλων αυτών των μικρών σπινθήρων είναι να ανάψουν μεγάλες φωτιές.

Ομολογώ πως η παράλληλη ιστορία δύο μητέρων (εμπλεκόμενων με τους κύριους χαρακτήρες) που διεκδικούν ένα κοριτσάκι μου άρεσε αρκετά. Θα μπορούσε από μόνη της να γίνει ένα όμορφο μυθιστόρημα ή και ταινία!

Ήταν ένα ευχάριστο και ευκολοδιάβαστο βιβλίο που πραγματικά με ξεκούρασε. Από εκεί και πέρα δε νομίζω πως θα το θυμάμαι για καιρό, κυρίως, λόγω του τέλους του. Ενώ η συγγραφέας Celeste Ng έφτιαξε ολοκληρωμένους χαρακτήρες και η πλοκή ήταν ενδιαφέρουσα κάπου το χάλασε, σα να είχε κουραστεί και η ίδια και να ήθελε να δώσει ένα τέλος. Το αποτέλεσμα ήταν άνευρο και δε με ενθουσίασε. Αλλά θα το πρότεινα ως ένα χαλαρό ανάγνωσμα για ανέμελα απογεύματα με μια κούπα τσάι ή ένα ελληνικό καφεδάκι στη βεράντα τώρα που μπαίνει η άνοιξη…

«Θα ‘ναι σα να μπαίνει η άνοιξη»!

Farewell Harry Potter!

Ή αλλιώς, σήμερα έμαθα το τέλος του Χάρι Πότερ…

Αν για όλα υπάρχει ο σωστός χρόνος να γίνουν, τότε φαίνεται πως για εμένα τώρα ήταν η σωστή στιγμή να τελειώσω τον Χάρι Πότερ. Νομίζω, τελικά, πως αν διάβαζα από μικρή τα τελευταία βιβλία της σειράς και ειδικά το «Ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου» θα είχα χάσει πολλά απ’ τα νοήματα και δε θα αισθανόμουν το ίδιο. Ούτως ή άλλως χρειαζόμαστε λίγη μαγεία αυτές τις εποχές…

Είχα πει να παρατείνω την αγωνία μου και να μη διαβάσω το τελευταίο βιβλίο της σειράς, αλλά πραγματικά δεν άντεξα. Το αποτέλεσμα αυτής της ιδιότυπης νηστείας; Μία ώρα αφότου είχα τελειώσει το «Ο Χάρι Πότερ και ο Ημίαιμος Πρίγκιψ» άνοιξα με λαχτάρα το αριστούργημα  Ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου. Γιατί πρόκειται περί αριστουργήματος και δεν έχει να κάνει μόνο με το ότι είναι, απλά, το τέλος μίας πολύ επιτυχημένης σειράς βιβλίων.

Καταιγιστικό και αγωνιώδες από την αρχή! Μου δημιούργησε μεγαλύτερη συγκίνηση από όλα τα προηγούμενα τεύχη, ειδικά με τον ηρωικό θάνατο του καλοκάγαθου ξωτικού Ντόμπι. Αυτή ήταν η απώλεια που με στεναχώρησε περισσότερο από όλες τις προηγούμενες. Νομίζω πως και η Τζ. Κ. Ρόουλινγκ έδειξε έναν Χάρι που πήρε για πρώτη φορά το χρόνο του και πένθησε, όπως χρειαζόταν. Η περιπέτεια του Χάρι, του Ρον και της Ερμιόνης που κρύβονται και αναζητούν τους Πεμπτουσιωτές διανθίζεται αφηγηματικά με πολλές παράλληλες ιστορίες μάγων γεννημένων από Μαγκλ που προσπαθούν να σωθούν από το ολοκληρωτικό καθεστώς που έχει επιβληθεί από το Βόλντεμορτ και τους Θανατοφάγους του. Στη συνέχεια, τα παιδιά μαθαίνουν για τους μυστηριώδεις Κλήρους του Θανάτου και ο Χάρι προσπαθεί να τους συνδέσει με την αποστολή που του ανέθεσε ο Ντάμπλντορ.

Μαθαίνουμε πολλά για την οικογένεια του Ντάμπλντορ και τις νεανικές του φιλοδοξίες, αλλά η μεγάλη αποκάλυψη είναι το παρελθόν του Σνέιπ, ο ρόλος που διαδραμάτιζε τόσα χρόνια και η σύνδεσή του με τον Χάρι. Το τέλος είναι καθηλωτικό! Ανθρωποκυνηγητό συνεχές τόσο για τους τρεις φίλους, όσο και για τους υποστηρικτές του Χάρι. Τα παιδιά που έχουν ξεμείνει στο Χόγκουαρτς υποφέρουν, αλλά στο τέλος επαναστατούν με αλτρουισμό και πίστη στο καλό που θα ‘ρθει. Ζωές σώζονται, ζωές χάνονται… Περιλαμβάνει πολλές απώλειες, δυστυχώς, αλλά η αγωνιώδης ατμόσφαιρα που δημιούργησε η συγγραφέας με έκανε να μην προλαβαίνω να τις σκέφτομαι. Όλη η σκέψη και η κατανόηση της ουσίας έρχεται με τη συνάντηση του Χάρι και του Ντάμπλντορ. Από εκεί κι έπειτα ο Χάρι, δίνοντας τη μεγάλη μάχη, εξηγεί στον αντίπαλό του πως η ανιδιοτελής αγάπη είναι η μεγαλύτερη νίκη της ζωής επί του θανάτου. Ο Βόλντεμορτ, εννοείται, δεν καταλαβαίνει τίποτα και δε μετανοεί, οπότε χάνεται για πάντα! Θρίαμβος του καλού, χωρίς πολλές τυμπανοκρουσίες. Απλά και όμορφα, όπως όλοι οι χαρακτήρες που μας έδωσε με αφηγηματική μαεστρία η Ρόουλινγκ. Που κάτι μου λέει πως κρατούσε δυνάμεις για το τέλος και έγραψε ένα εκπληκτικό βιβλίο.

Για όσο αισθάνομαι ακόμα παιδί, έχω την ελπίδα πως θα ξανασυναντηθούμε. Προς το παρόν, όμως, αντίο Χάρι Πότερ!

Ο Χάρι Πότερ και ο Ημίαιμος Πρίγκιψ

Κατά την ταπεινή μου άποψη ένα από τα καλύτερα βιβλία της σειράς! Ήταν συγκινητικό… Όλο αυτό με το δάσκαλο που προετοιμάζει το μαθητή, ώστε να γίνει καλύτερος και να τον ξεπεράσει… Μίλησε στην καρδιά μου!

Και ναι, αν το διάβαζα στην ώρα του (κάπου 15 χρόνια πριν) ίσως έκλαιγα τώρα.

Πρωταγωνιστής σε αυτό το βιβλίο το εγχειρίδιο του Ημίαιμου Πρίγκιπα με φίλτρα και ξόρκια που λίγοι μάγοι ξέρουν. Ποιος δε θα το χρησιμοποιούσε, αν έπεφτε στα χέρια του;;; Δεν υπήρχε περίπτωση να έχανα την ευκαιρία και ας είχα το σπασικλάκι την Ερμιόνη να με ζαλίζει…

Αισθάνθηκα πως σε αυτό το βιβλίο γνωρίζουμε λίγο παραπάνω τον Ντάμπλντορ πριν φύγει για πάντα. Με το θάνατό του σφραγίζεται μία συμφωνία μεταξύ του Χάρι και του ίδιου. Ο στόχος τώρα για το Χάρι είναι να βρει τους τέσσερις Πεμπτουσιωτές. Οι φίλοι του είναι αποφασισμένοι να μην τον αφήσουν μόνο σε αυτή την αποστολή και το αποδεικνύουν με τις πράξεις τους.

Έχουμε και τα ερωτικά σκιρτήματα του Χάρι και της Τζίνι και τις ζηλίτσες και τα πίσω μπρος και… Αααα, τι ωραίο πράγμα ο έρωτας! Αυτό το κομμάτι ήταν αναπάντεχα απολαυστικό. Στα προηγούμενα βιβλία, όπου αναφερόταν το φλερτάκι με την Τσο, δεν υπήρχε σπίθα. Τώρα ναι, μπόρεσα να φανταστώ τον Χάρι ερωτοχτυπημένο!

Ομολογώ πως μου άρεσε και η πληθωρική φυσιογνωμία του Σλάγκχορν. Σπάνια η συγγραφέας περιγράφει τόσο γλαφυρά τις «περιφερειακές» προσωπικότητες στα βιβλία της. Αυτόν τον τύπο το συμπάθησα, αν και ήταν παρτάκιας και φοβητσιάρης. Αλλά στο τέλος τέλος ποια είμαι εγώ να τον κρίνω;

Λιγάκι (τι λιγάκι, δηλαδή) ο Σνέιπ μου τα χάλασε, γιατί πίστευα πως στο τέλος θα αποδειχτεί καλός. Αλλά, θα περιμένω να μου λυθεί αυτή η απορία στο τελευταίο βιβλίο. Είναι 12:11 τα μεσάνυχτα, τα δάχτυλά μου με γαργαλάνε να πιάσω το όγδοο βιβλίο της σειράς και να μάθω το τέλος του Χάρι του Πότερ. Αλλά θέλω να με βασανίσω λίγο ακόμα, να παρατείνω την αγωνία, να μαζοχιστώ κι άλλο, βρε αδελφέ! Θα διαβάσω κάτι άλλο στη συνέχεια και μετά το τελευταίο βιβλίο του Χάρι του Πότερ. Σαν τον Ντόμπι θα χτυπιέμαι αυτές τις μέρες!

Ο Χάρι Πότερ και το Τάγμα του Φοίνικα

Πικράθηκα! Πικράθηκα τόσο που στο Goodreads έβαλα 4 αστεράκια. Τι; Σε βιβλίο Χάρι Πότερ 4 αστεράκια; Ιεροσυλία; Προδοσία; Να πω την αμαρτία μου ήταν μεγάλο και κάπου χάθηκε η ροή. Αλλά να πεθάνει ο Σείριος; Μια ελπίδα είχα να αποκτήσει ο Χάρι πραγματική μαγο-οικογένεια και εξανεμίστηκε. Και τον πεθαίνει τόσο βιαστικά και απλά η κυρία J.K. που έψαχνα στις τελευταίες σελίδες μήπως μας τον ξαναεμφανίσει. Κάτι μου λέει πως αυτό το βιβλίο θα έγινε καλή ταινία. Να τα λέμε και τα σωστά. Αλλά αν δεν τελειώσω όλα τα βιβλία Χάρι Πότερ δε βλέπω τις ταινίες. Την πρώτη και φτάνει. Και αυτό γιατί η πρώτη παίζει στο Star, όπως έπαιζε δεκαετία του ’90 στο Mega το «Μόνος στο σπίτι» και το «Κοίτα ποιος μιλάει». Αυτό, ναι, είναι ιεροσυλία…

Ο Χάρι Πότερ και το Κύπελλο της Φωτιάς

Η παλιά, η ορθόδοξη η έκδοση! Γιατί και αυτό μετράει. Που δεν έχει αραχνοΰφαντες σελίδες και το εξώφυλλο είναι έργο τέχνης. Διαβάζεται με ταχύτατους ρυθμούς, αλλά στο τέλος αφήνει μια επίγευση βίαιης ενηλικίωσης. Τα πρώτα τρία βιβλία της σειράς μοιάζουν και με παραμύθια. Έχουν μία μαγική ατμόσφαιρα που σου δίνει την αίσθηση πως όλα θα πάνε καλά… Αλλά στο τέλος του 4ου βιβλίου έμεινα για αρκετή ώρα σιωπηλή (πράγμα σπάνιο) καθώς προσπαθούσα να συνέλθω. Πολύ θανατικό και με σκληρές περιγραφές της τελικής μάχης του Χάρι με το  Βόλντεμορτ και τους Θανατοφάγους.

Όπως και να χει, ήταν ακόμα ένα εξαιρετικό βιβλίο της J. K. Rowling.

Και τώρα που τα γράφω όλα αυτά δεν έχω ιδέα ποιος ηθοποιός ήταν ο Ντίγκορι να ανάψω το καντηλάκι στη μνήμη του. Τη μόνη ταινία που καταδέχτηκα να δω ήταν Ο Χάρι Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος, το Δεκέμβρη που μας πέρασε στο Star! Περιττό να γράψω καμία σχέση με το βιβλίο, αλλά το γράφω για να βγει από μέσα μου…

Ο Harry Potter που μου έσωσε τη χρονιά!

Πριν καμιά εικοσαριά χρόνια έπιασα στα χέρια μου το πρώτο βιβλίο της σειράς Χάρι Πότερ. Ήταν το Ο Χάρι Πότερ και η Κάμαρα με τα Μυστικά , δεύτερο κατά σειρά, γιατί οι άσχετοι με τη ζωή μου νονοί μου δεν ξέραν πως δεν έχω διαβάσει ακόμα το πρώτο. Ίσως να είναι και αυτός ένας από τους λόγους που το προτιμώ από τη Φιλοσοφική Λίθο. Μόλις σε 2,5 ώρες είχα τελειώσει και το πρώτο βιβλίο Ο Χάρι Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος, ένα καλοκαιρινό απομεσήμερο από τα λίγα που προτίμησα να μη φάω στη ζωή μου, για να τελειώσω βιβλίο. Τα πάντα είναι θέμα προτεραιοτήτων στη ζωή! Σε σύντομο χρονικό διάστημα διάβασα και το τρίτο, επίσης ένα από τα πιο αγαπημένα μου της σειράς, Ο Χάρι Πότερ και ο Αιχμάλωτος του Αζκαμπάν. Κάπου εκεί, δε θυμάμαι ποια χρονιά ακριβώς, έγινε κάτι που μου έκοψε τη φόρα και από αποκλειστική σχέση τα σπάσαμε με το Χάρι. Πρόβαλαν τις ταινίες οι αλήτες… Εννοείται πως δεν πήγα ποτέ στον κινηματογράφο να τις δω. Αλλά μόλις είδα τις φάτσες των ηθοποιών στα τρέιλερ της τηλεόρασης ξενέρωσα αφάνταστα. Έτσι δεν τους φανταζόμουν με τίποτα. Οπότε, πεισματικά, απέφευγα έκτοτε να δω οποιαδήποτε ταινία. Το τελευταίο βιβλίο που διάβασα, κάπου εκεί το 2004-2005, ήταν το τέταρτο της σειράς Ο Χάρι Πότερ και το Κύπελλο της Φωτιάς. Αλλά το διάβαζα με πίκρα (παρόλο που είναι εξαιρετικό) γιατί εγώ αλλιώς είχα φανταστεί τον Χάρι, την Ερμιόνη και πάει λέγοντας.

Ακόμα και όταν άρχισαν μετά να προβάλλονται οι ταινίες στην τηλεόραση, άλλαζα αμέσως το κανάλι. Είχα αφήσει εκκρεμότητες και δεν ήθελα κανείς να μου το χαλάσει… Το 2020 τέτοια απαίσια χρονιά που ήταν ήθελα κάτι να διαβάσω να χαρώ, να θυμηθώ τα παιδικά, τα όμορφα τα χρόνια… Και αμέσως αποφάσισα να αναθερμάνω τις σχέσεις μου με την παλιοπαρέα και να μάθω τελικά τι γίνεται στο τέλος;;; Γιατί έχει πάει 2021 και ενδέχεται να είμαι ο μόνος άνθρωπος άνω των 30 που δεν ξέρει το τέλος του Χάρι Πότερ!!!

Αγόρασα, λοιπόν, και τα άλλα τρία της σειράς και ξεκίνησα από το βιβλίο νούμερο 1 για να θυμηθώ τι γίνεται… Πέρασα, έτσι, την καραντίνα του Νοέμβρη 2020, Χριστούγεννα 2020 και συνεχίζεται…

Χάρι Πότερ, αγάπη μου, έλα πάρε με από δω!