Η κόκκινη Μασσαλία

Συνάντηση και πάλι με τον Πάκο Μαρτίνεθ, με φόντο το Μάη του ’68.

Εκδιωγμένος απ’ το Αλγέρι ο Πάκο βρίσκεται στη Μασσαλία, όπου μαζί με τον καινούριο συνεργάτη του Κουπιγκιάν προσπαθούν να λύσουν ένα μυστηριώδη θάνατο στη φοιτητική εστία. Η υπόθεση περιπλέκεται μετά από άλλους θανάτους υπόπτων, μαρτύρων και συγγενικών προσώπων. Ο νέος συνεργάτης Τιγκράν Κουπιγκιάν, Αρμένης στην καταγωγή, συνάπτει ερωτική – παθιάρικη, θα έλεγα – σχέση με την αριστερή φοιτήτρια Εύα, βασική μάρτυρα. Πάκο και Κουπί περνούν και ξεπερνούν τραγωδίες. Οι δύο αστυνομικοί προσπαθούν να διαλευκάνουν την υπόθεση, διεισδύουν στον κόσμο της αριστεράς και τα βάζουν με το παρακράτος της γκωλικής Γαλλίας. Εκεί ο Maurice Attia ξεκινά έναν καταιγισμό ονομάτων και πολιτικών στοιχείων που θα έπρεπε να γνωρίζω από πριν. Ξεκάθαρα, κάπου μπερδεύτηκα!

Ταξιδιάρικο ανάγνωσμα σε μια Μασσαλία που διοικείται από μαφιόζικες συμμορίες. Γρήγορη πλοκή και συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα σε μία ατμοσφαιρικά ταραγμένη Γαλλία. Τα σημεία αφήγησης σε β’ ενικό πρόσωπο εντείνουν το ενδιαφέρον…

Στο πλάνο υπάρχει και η Ιρέν. Ζει πλέον στην Αιξ , όπου έχει μεταφέρει την επιχείρησή της από το «μαύρο Αλγέρι» και πληρώνει ακριβά τη σχέση της με τον Πάκο. Ο Πάκο μένει μόνος, όπως οφείλει κάθε επιθεωρητής του δικού του βεληνεκούς, μέχρι την επόμενη περιπέτειά του που από όσο καταλαβαίνουμε διαδραματίζεται στο Παρίσι.

Ραντεβού στο Παρίσι, λοιπόν!

Βιβλία της καρδιάς

Ο κόσμος του βιβλίου ομορφαίνει με αυτές τις πράξεις αλληλεγγύης. Οι εκδόσεις Διόπτρα ενήργησαν άμεσα στη δύσκολη περίσταση που περνάει η χώρα μας και δώρισαν τα έσοδα τριών ημερών στους πυρόπληκτους Έλληνες. Είμαι χαρούμενη που μπόρεσα να συμβάλλω. Αυτά τα πολύ όμορφα βιβλία θα δωριστούν σε σχολικές βιβλιοθήκες. Συγχαρητήρια και πάλι στις εκδόσεις Διόπτρα!

THE DOLDRUMS

Το παγόβουνο και ο φανοστάτης

Ο εντεκάχρονος Άρτσερ Χέλμζλυ ζει απομονωμένος στο σπίτι των εξερευνητών παππούδων του, υπό την αυστηρή επιτήρηση της μητέρας του και την υποτονική κατανόηση του πατέρα του. Στην οικία Χέλμζλυ υπάρχουν πολλά περίεργα πλάσματα που κρατούν συντροφιά στον ονειροπόλο Άρτσερ. Δεν έχει γνωρίσει ποτέ τον παππού και τη γιαγιά του, ώσπου μια μέρα μαθαίνει πως στο τελευταίο τους ταξίδι χάθηκαν πάνω σε ένα παγόβουνο και έκτοτε αγνοούνται. Ο Άρτσερ ονειρεύεται να πάει στην Ανταρκτική και να μάθει τι απέγιναν οι παππούδες του. Βρίσκει δύο φίλους και συμμάχους σε αυτή την περιπέτεια. Τον Όλιβερ γείτονα και συμμαθητή του και την Αδελαΐδα, που κατάγεται από τη Γαλλία και έχει ζήσει πολλές παρόμοιες περιπέτειες. Ή καλύτερα, έτσι αφήνει τους νέους της φίλους να νομίζουν! Αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην υλοποίηση του σχεδίου τους, καθώς στο σχολείο επιτηρούνται αδιάκοπα από την ιδιαιτέρως κακότροπη κυρία Μέρκλυ.

Ο Nicholas Gannon δημιουργεί μία όμορφη φανταστική ιστορία για μικρά και μεγάλα παιδιά. Χρησιμοποιεί όλα τα ταλέντα του, αφού σχεδιάζει ο ίδιος τις λιτές, ρομαντικές εικόνες του βιβλίου!

Σε αυτό το βιβλίο πολλά περίεργα συμβαίνουν, αλλά κυλούν τόσο αρμονικά που στον αναγνώστη δίνεται μία αίσθηση κανονικότητας… Διάβασα πρόσφατα και άλλα βιβλία, που κατατάσσονται στο είδος middle grade (όπως λεν και οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι), όμως είναι το μόνο που μου δημιούργησε τη λαχτάρα να διαβάσω τη συνέχεια. Δυστυχώς, διαπίστωσα πως το δεύτερο βιβλίο της σειράς δεν έχει μεταφραστεί ακόμα στα ελληνικά! Θα περιμένω, αλλιώς θα το ρίξω στο Google translate πάλι…

Ο Φυσητής των Ονείρων

Τα παιδικά βιβλία είναι μικροί θησαυροί! Μέσα σε λίγες σελίδες διηγούνται τις πιο όμορφες ιστορίες και περνάνε τόσα πολλά μηνύματα.

Ο Φυσητής των Ονείρων ζει στο νησί Μουράνο της Ιταλίας, ονειρεύεται να φτιάχνει τα γυαλικά με το φυσοκάλαμό του, αλλά μετά από ένα ατύχημα η ζωή του αλλάζει. Γνωρίζει έναν μικρό ζητιάνο και μαζί καταφέρνουν να ξεπεράσουν όλα τα εμπόδια και να προσφέρουν τα πιο όμορφα όνειρα στα παιδιά…

Σε μόλις 36 σελίδες και με μια αρμονική με την ιστορία εικονογράφηση οι Bernard Villiot και Thibault Prugne χαρίζουν όνειρα και ελπίδα!

Μυστικά και ψέματα

Αρχικά μου άρεσε πολύ που η ιστορία εκτυλίσσεται στην Αυστραλία και όχι στις Η.Π.Α. Γίνονται κάποιες ελάχιστες, αλλά ενδιαφέρουσες, αναφορές στην κουλτούρα των Αυστραλών. Η ιστορία ξεκινάει με την έναρξη της σχολικής χρονιάς σε ένα δημόσιο νηπιαγωγείο. Εκεί συναντώνται άνθρωποι διαφορετικής κοινωνικής και οικονομικής κατάστασης και με αφορμή ένα περιστατικό επιθετικής συμπεριφοράς νηπίου προς νήπιο δημιουργούνται μίση, πάθη και φιλίες.

Βγαίνουν στην επιφάνεια περιστατικά βίας που καλύπτονται χρόνια με τη χρυσόσκονη του μεγαλοαστικού «βολικού» τρόπου ζωής, απιστίες ευυπόληπτων συζύγων και συγκρούσεις μεταξύ πρώην συντρόφων. Ώρες ώρες αισθανόμουν πως παρακολουθώ τις ζωές τους μέσα από την κλειδαρότρυπα!

Εξελίσσεται η δημιουργία μιας νέας φιλίας μεταξύ τριών γυναικών. Της Μάντλιν, της Σελέστ και της Τζέιν, οι οποίες είναι, ουσιαστικά, οι 3 πρωταγωνίστριες. Η κάθε μια παλεύει με τη δική της πραγματικότητα και διαφυλάττει μέχρι τέλους τα μυστικά της, ώσπου στη βραδιά σχολικού διαγωνισμού εξαντλείται η υπομονή τους και σπάει η βιτρίνα του καθωσπρεπισμού…

Παρόλο που εξ αρχής γίνεται λόγος για έναν φόνο, το βιβλίο μου φάνηκε ανάλαφρο. Με την καλή έννοια! Η γλώσσα που χρησιμοποιεί η Liane Moriarty ήταν άμεση και ευκολοδιάβαστη. Οι περιγραφές, επίσης, δε με κούρασαν και έδιναν ένα γρήγορο ρυθμό. Κατά τη γνώμη μου, το τέλος είναι πολύ καλό και νομίζω ικανοποιεί τον αναγνώστη. Αν δε μεσολαβούσαν οι διακοπές του Πάσχα και οι συναντήσεις με την οικογένεια, θα το είχα τελειώσει πολύ πιο γρήγορα. Μου δημιούργησε την επιθυμία να δω και τη σειρά της HBO με τη Nicole Kidman, αν και πάντα, σε αυτές τις περιπτώσεις, νικάει το βιβλίο!

Fangirl

Αυτό με τις κατηγοριοποιήσεις στα βιβλία δεν το καταλαβαίνω και πολύ. Μέχρι το αστυνομική λογοτεχνία, παιδική λογοτεχνία it’s ok. Αλλά οι Αμερικάνοι το έχουν πάει σε άλλο επίπεδο… Το Fangirl, λοιπόν, θεωρείται Μυθοπλασία νεαρών ενηλίκων! Young Adult, δηλαδή. Δε θυμάμαι να έχω διαβάσει κάτι άλλο που συγκαταλέγεται σε αυτό το είδος. Η πρώτη απόπειρα μου άφησε ανάμεικτα συναισθήματα.

Η Rainbow Rowell το ξεκίνησε πολύ καλά και μου κέντρισε το ενδιαφέρον με τις δίδυμες Cath και Wren που ξεκινούν τη φοίτησή τους στο κολλέγιο. Δύο τελείως διαφορετικοί χαρακτήρες που αντιμετωπίζουν τις προκλήσεις της φοιτητικής ζωής η κάθε μία με τον τρόπο της. Μου άρεσε, επίσης, που δεν έχουν μεγαλώσει σε μία οικογένεια βγαλμένη από διαφημίσεις γνωστής μάρκας βουτύρου. Ουσιαστικά μεγαλώνουν με τον πατέρα τους, ο οποίος αντιμετωπίζει κάποια θέματα με την ψυχική του υγεία. Αυτό το κομμάτι ήταν ενδιαφέρον, καθώς αποδόθηκε χωρίς μελοδραματισμούς και «Αχ, τους καημένους». Σε αυτό παραδέχομαι τους Αμερικάνους. Είναι ακομπλεξάριστοι με τις ψυχικές ασθένειες. Η συγγραφέας εδώ περνάει και ένα πολύ καλό μήνυμα, πως ακόμα και να έχεις στο ιστορικό σου βραχυχρόνιες νοσηλείες σε ψυχιατρικές κλινικές μπορείς να συνεχίσεις κανονικά τη ζωή σου, γιατί κανείς δε θα σε απολύσει απ’ τη δουλειά! Έχουμε και το άκρως δυσλειτουργικό πρότυπο μητέρας, που πραγματικά εμφανίστηκε σαν διάττοντας αστέρας και δε δόθηκε βάθος στο χαρακτήρα. Τα υπόλοιπα αφορούν τις σχέσεις των αδελφών και της Cath με τον Levi, που έμεινε και λίγο στο to be continued…

Επειδή η πρωταγωνίστρια Cath είναι ένα κλειστό και συνεσταλμένο κορίτσι αυτό που την εκφράζει είναι να γράφει και να δημιουργεί ιστορίες για γνωστά λογοτεχνικά πρόσωπα. Γι’ αυτό το λόγο δίνονται παράλληλα τα γραπτά της στο τέλος κάθε κεφαλαίου, αλλά με τόσο μικρά γράμματα που δεν έκανα τον κόπο να χαλάσω τα όμορφα μπιρμπιλωτά μου ματάκια! Αυτό είναι παράπονο για τις εκδόσεις Macmillan. Ακόμα και οι νεαροί ενήλικες πιστεύω θα δυσκολεύονται. Εν κατακλείδι, στα συν είναι το μότο του πατέρα που λέει στην Cath για να την εμψυχώσει «Life is the horse» και πως ήταν ξεκουραστικό ως βιβλίο. Να μια νέα καλή κατηγορία! Ξεκουραστική λογοτεχνία!

Το Αηδόνι

Για κάποιο λόγο μου αρέσουν πολύ τα μυθιστορήματα που αφηγούνται ιστορίες από την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Με σοκάρει πάντα το πόσο μεγάλο κακό μπορεί να κάνει άνθρωπος σε άνθρωπο και με εκπλήσσει η γενναιότητα που έδειχναν πολλοί τότε. Έχω μια εντύπωση πως δεν υπάρχουν πια γενναίοι και γενναίες. Τότε, όμως, απλοί άνδρες και γυναίκες αψηφούσαν το φόβο τους και αντιστέκονταν, προσπαθούσαν να σώσουν αθώους και να βρουν τη λογική σε όλο αυτό το παράλογο που συνέβαινε.

Σε αυτό το μυθιστόρημα επιβίωσης πρωταγωνιστούν η Ιζαμπέλ και η Βιάν, δυο αδελφές που προσπαθούν να προστατέψουν όσους αγαπούν. Δυο κόσμοι που συγκρούονται, αλλά βρίσκονται σε τόσο αλληλένδετη μοίρα. Ένα βιβλίο που περιγράφει τις κακουχίες και την πείνα, χωρίς να προκαλεί το συναίσθημα. Οι κακουχίες είναι δεδομένες, η πείνα το ίδιο. Ο καφές από βελανίδια και οι ουρές με τα δελτία στο χέρι για λίγο μπαγιάτικο ψωμί. Άνθρωποι σκιές που προσπαθούν να επιβιώσουν. Άνθρωποι μαχητές που προσπαθούν να αντιστρέψουν την τύχη.

» Όταν πέρασαν την πύλη, η Ιζαμπέλ είδε εκατοντάδες – χιλιάδες – γυναίκες που έμοιαζαν με φαντάσματα να κινούνται μέσα σ’ ένα απόκοσμο γκρίζο τοπίο, με τα σώματά τους εξαϋλωμένα, τα μάτια τους σβησμένα και νεκρά στα γκρίζα πρόσωπά τους, τα κεφάλια τους ξυρισμένα. Φορούσαν φαρδιά βρόμικα φορέματα με ρίγες΄ μερικές ήταν ξυπόλυτες. Μόνο γυναίκες και παιδιά. Κανένας άντρας. »

Kristin Hannah

Το Αηδόνι θα το θυμάμαι για καιρό… Δεν είναι απλά ένα ακόμα ιστορικό μυθιστόρημα. Είναι διαρρηγμένες οικογενειακές σχέσεις που αποκαθίστανται λίγο πριν πέσει η αυλαία. Είναι η δύναμη των γυναικών να πέφτουν και να σηκώνονται, πάλι και πάλι. Είναι η ελπίδα που δεν πρέπει να χάνεται, ακόμα και στους πιο σκοτεινούς καιρούς.

Η δεξιά τσέπη του ράσου

Βιώνουν και οι μοναχοί τη μοναξιά; Φοβούνται, όπως και όσοι ζουν μέσα στις κοινωνίες; Αγωνιούν για το θάνατο αγαπημένων, όπως όλοι μας; Μάλλον, ναι… Ο μοναχός Βικέντιος βρίσκεται μόνος του σε ένα μοναστήρι που στέκει στην άκρη ενός βράχου. Αρχικά υπήρχαν και άλλοι μοναχοί εκεί, αλλά εδώ και χρόνια έχουν όλοι αποβιώσει κι έχει μείνει ο μόνος άνθρωπος εκεί πάνω. Η αγωνία του είναι να πάει καλά η γέννα της σκυλίτσας του Σίσσυς και να μη χάσει τη μόνη συντροφιά του. Ό,τι πολύ φοβόμαστε γίνεται, δυστυχώς. Η σκυλίτσα πεθαίνει και αφήνει τρία κουταβάκια στο μοναχό για να τα αναστήσει. Πόσο δύσκολο είναι αυτό, όμως; Η ανησυχία του μοναχού είναι διάχυτη σε όλη την αφήγηση. Προσπαθεί να κάνει το καλύτερο. Ίσως ο συγγραφέας να θέλει να περάσει και αυτό το μήνυμα. Να προσπαθούμε ακόμα και μετά από αλλεπάλληλες ήττες. Αυτό που με εντυπωσίασε σε αυτό το βιβλίο, δεν είναι η ιστορία αυτή καθεαυτή αλλά η γλώσσα που χρησιμοποιεί ο Μακριδάκης. Χειρίζεται εντέχνως το λόγο, χρησιμοποιώντας λέξεις που συνθέτει ο ίδιος και ένα αφηγηματικό ύφος που θυμίζει έντονα Παππαδιαμάντη. Εμένα μου θύμισε και λίγο από Στόουνερ στο θέμα της αφήγησης. Αλλά επειδή το ένα είναι μετάφραση, ενώ αυτό είναι γραμμένο από Έλληνα με κάνει να αναθαρρεύω για τους σύγχρονους Έλληνες λογοτέχνες. Να θυμηθώ να διαβάσω περισσότερους Έλληνες!

Hotel Flamingo!

Πόσο όμορφα παιδικά βιβλία εκδίδουν οι Βρετανοί;

Ξεκινώντας απ’ το εξώφυλλο που είναι ένα κομψοτέχνημα και φυσικά πηγαίνοντας στην ίδια την ιστορία είναι ένα πολύ όμορφο παιδικό βιβλίο.

Ο Alex Milway μας αφηγείται την ιστορία της Άννας που αναλαμβάνει να «ζωντανέψει» το ξενοδοχείο της θείας της, το οποίο για χρόνια δε λειτουργεί. Οι δύο υπάλληλοι που παραμένουν πιστοί και υποδέχονται την Άννα είναι ο αρκούδος T. Bear και ο λεμούριος Lemmy. Με την ομαδική δουλειά τους και με θετική διάθεση, από τα ζωάκια που στηρίζουν την Άννα, το ξενοδοχείο επαναλειτουργεί. Προσλαμβάνονται και άλλα ζωάκια, έρχονται και επισκέπτες ζωάκια, εκτός από την κυρία Turpington (που είχε πέσει σε χειμερία νάρκη) η οποία μένει ήδη εκεί!

Εμφανίζονται και αληθινά φλαμίνγκο με επικεφαλής τη δυναμική κυρία Frangranti που διοργανώνει μία μουσική βραδιά, με σκοπό τη διαφήμιση του ξενοδοχείου. Εμφανίζονται και επισκέπτες που είναι ανεπιθύμητοι σε άλλα ξενοδοχεία, καταπατητές της πισίνας και ένας γάτος πονηρός… Ήταν από τα πιο καλογραμμένα παιδικά βιβλία που διάβασα τελευταία. Βιάστηκα και αγόρασα την αγγλική έκδοση, γιατί δεν έκανα έρευνα να δω πως έχουν εκδοθεί και στα ελληνικά με τίτλο «Ξενοδοχείο Φλαμίνγκο»! Παρόλο που είναι παιδικό βιβλίο, είχε πλούσιο λεξιλόγιο με επιρρήματα και συνώνυμα, ώστε να μη γίνεται επανάληψη λέξεων. Αυτό μου άρεσε πολύ! Έχω την αίσθηση πως είναι από τα παιδικά βιβλία που θα αρέσουν στα παιδιά, όσο και σε έναν ενήλικα. Τα στοιχεία που μου έμειναν είναι η ομαδική δουλειά, η επιμονή στο σκοπό παρά τις δυσκολίες και η αποδοχή των άλλων, τα οποία μπορούν να γίνουν κατανοητά από ένα παιδάκι, δίχως «δασκαλέ» ύφος και κατήχηση. Με ενθουσίασε τόσο που θα αγοράσω την ελληνική έκδοση και θα τη δωρίσω στη βιβλιοθήκη του σχολείου που εργάζομαι. Παρόλο που δεν είμαι φαν των τριλογιών, τετραλογιών κ.λ.π. θα πάρω σίγουρα και τα επόμενα 3 βιβλία της σειράς.

Χαρταετοί πάνω απ’ την πόλη

Θυμήθηκα την πρώτη φορά που γνώρισα κάποιον άνθρωπο γεννημένο στο Αφγανιστάν. Ήμουν στο πανεπιστήμιο και μια συμφοιτήτριά μου είχε φίλο έναν Αφγανό που σπούδαζε σε κάποιο μέρος της Ελλάδας (μάλλον στην Αθήνα) και είχε επισκεφθεί για λίγες μέρες το Βόλο. Του ζήτησε να έρθει στο τμήμα μας και να μας μιλήσει για την κατάσταση στο Αφγανιστάν, αλλά και την ιδιαίτερη κουλτούρα της φυλής του, καθώς ανήκε στην φυλή των Καλάς. Ο άνθρωπος μας μιλούσε για τον εμφύλιο, μέσα στον οποίο γεννήθηκε και μεγάλωσε, και για το γεγονός πως υπάρχουν ολόκληρες γενιές στο Αφγανιστάν που δε γνώρισαν ειρήνη! Δεν είμαι σίγουρη αν το «καλομαθημένο» ακροατήριο αποτελούμενο από ένα ανέμελο φοιτηταριό που δεν είχε περάσει καμία σημαντική δυσκολία στη ζωή του καταλάβαινε ακριβώς την ουσία της ομιλίας. Η ενσυναίσθησή μας τότε κυμαινόταν σε χαμηλά επίπεδα. Άλλωστε όλα αυτά συνέβησαν 2 με 3 χρόνια πριν το πρώτο μνημόνιο. Έκτοτε είδαμε πολλά και μάθαμε πως η ευημερία δεν είναι δεδομένη…

Με το βιβλίο αυτό έμαθα πολλά περισσότερα για το Αφγανιστάν και για το πως περνούσε ο κόσμος εκεί στη μικρή, τελικά, ειρηνική περίοδο. Ο Αμίρ και ο Χασάν είναι δύο παιδιά που μεγαλώνουν ουσιαστικά μαζί, παρόλο που ο ένας είναι γιος του «αφεντικού» και ο άλλος του υπηρέτη. Για το Χασάν είναι χρέος να υπηρετεί τον Αμίρ και να τον προστατεύει. Ο Αμίρ, ένα δειλό παιδί που προσπαθεί με κάθε τρόπο να κερδίσει την εύνοια του Μπάμπα (πατέρα) του, εγκαταλείπει το Χασάν στα χέρια ενός φρικαλέα βίαιου παιδιού και της συμμορίας του. Η θυσία του Χασάν είναι το τίμημα που πληρώνουν τα δυο παιδιά για να κερδίσουν τον τελευταίο χαρταετό που πέφτει ηττημένος απ’ το δικό τους χαρταετό σε έναν τοπικό αγώνα. Ο Αμίρ κάνει τα πάντα για να πάρει τα εύσημα απ’ τον πατέρα του και ο Χασάν τα πάντα για τον Αμίρ. Όμως το τίμημα θα τους κυνηγά και δεν θα τους αφήσει σε ησυχία ακόμα και όταν θα ξεσπάσουν οι πόλεμοι και θα αρχίσουν οι διωγμοί.

Ο Αμίρ και ο Μπάμπα βρίσκουν καταφύγιο στις Η.Π.Α., όπου τελικά υπάρχουν ολόκληρες παροικίες Αφγανών και ο Χασάν με τον πατέρα του Αλή είναι εξαφανισμένοι σε κάποιο χωριό του Αφγανιστάν καθώς έχουν εγκαταλείψει την Καμπούλ από χρόνια. Ο Αμίρ προσπαθεί να ξεχάσει και το πέρασμα των χρόνων σε συνδυασμό με το γάμο του με τη συντοπίτισσά του Σοράγια του δίνουν κάποια εσωτερική δύναμη να συνεχίσει να ζει το αμερικανικό όνειρο χωρίς τύψεις για τη δειλία που έδειξε στην παιδική του ηλικία. Ένα τηλεφώνημα, όμως, από τον έμπιστο φίλο και συνεταίρο του πατέρα του Ραχίμ τον φέρνει αντιμέτωπο με τους μεγαλύτερους φόβους του και τον οδηγεί σε μία περιπέτεια με στόχο τη διάσωση ενός παιδιού. Ο Αμίρ δείχνει, επιτέλους, θάρρος και βρίσκεται στο Πακιστάν, όπου ο αδελφικός φίλος του πατέρα του εκμυστηρεύεται το μεγαλύτερο μυστικό με το βάρος του οποίου είχε φύγει ο Μπάμπα. Ο Αμίρ μπαίνει στο κατειλημμένο από τους Ταλιμπάν Αφγανιστάν και έρχεται αντιμέτωπος με το «τέρας» της παιδικής του ηλικίας. Η θυσία του για τη σωτηρία του γιου του Χασάν θα του στοιχίσει αρκετά, αλλά θα του δώσει τελικά την εξιλέωση.

Όλο το νόημα αυτού του μυθιστορήματος είναι οι 2 τελευταίες σελίδες. Η στιγμή που λυτρώνεται ο Αμίρ πετώντας πάλι έναν χαρταετό στον αέρα.

Όλοι έχουμε αδικήσει κάποτε άθελα, κάποτε ηθελημένα ανθρώπους που αγαπάμε στην παιδική μας ηλικία. Το ζητούμενο είναι να μην κουβαλάμε αυτά τα βάρη για χρόνια, σα φαντάσματα γύρω μας, και να έχουμε τη δύναμη να ζητήσουμε συγγνώμη.