Το να είσαι γυναίκα

Frausein, Mely Kiyak

Τι σημαίνει να είσαι γυναίκα; Τι συμβαίνει στη γυναίκα;

Η Κούρδισσα συγγραφέας Mely Kiyak, με αφετηρία την ιδιαίτερη καταγωγή της αφηγείται τη ζωή μίας κόρης Κούρδων μεταναστών στη Γερμανία. Η ηρωίδα του βιβλίου ξεκινά να εξιστορεί τη ζωής της από τη στιγμή που ξαφνικά αρχίζει να χάνει την όρασή της.

Η τελευταία εικόνα της γυναίκας που χανόταν στην ομίχλη των ματιών μου παρέμεινε ανολοκλήρωτη από κάθε άποψη.

Mely Kiyak

Ακολουθούμε την πορεία ζωής της αφηγήτριας από της πρώτες αναμνήσεις στο σπίτι των gastarbeiter γονιών της. Η ίδια, συχνά, θυμάται τα ταξίδια της οικογένειας στην Τουρκία για να σμίξουν με τους παππούδες και τους συγγενείς. Μέσα από τα μάτια της ηρωίδας βλέπουμε της αλλαγές που επιφέρει η ήβη στο γυναικείο σώμα και στην ψυχοσύνθεση ενός έφηβου κοριτσιού. Αργότερα, η πρωταγωνίστρια κατορθώνει να είναι η πρώτη της ευρύτερης οικογένειας που σπουδάζει, να ανεξαρτητοποιηθεί και να φύγει από την οικογενειακή φωλιά. Πώς επηρέασε αυτή η φυγή της σχέσεις της με τους γονείς της; Πώς ένας άνθρωπος που μεγαλώνει με φροντίδα και αγάπη αποφασίζει να δεσμευτεί με τη μοναξιά;

Ο στόχος είναι η μεγαλύτερη εσωτερική παρουσία μέσω της εξωτερικής απουσίας.

Mely Kiyak

Βλέπουμε επεισόδια της ζωής μιας νεαρής γυναίκας, έρωτες και μακροχρόνια σχέση που, όμως, δεν καταφέρνει να την αφομοιώσει, να την αλλοιώσει και να την κάνει μία ακόμη «κυρία του κυρίου». Η ηρωίδα επιλέγει να μη γίνει μητέρα. Επιλέγει την αποστασιοποίηση από τα κοινωνικά τετριμμένα, σαν ένας άλλος Ξένος του Καμύ. Σε όλη τη διαδρομή της οι σχέσεις με τους γονείς της και ιδιαίτερα η επικοινωνία με τον πατέρα της γίνεται σημείο αναφοράς. Ένας πατέρας στοργικός, ταπεινός και γεμάτος κατανόηση για το ιδιαίτερο πλάσμα που έχει γεννήσει. Μία κόρη, μια γυναίκα.

Για μένα, είπε ο πατέρας, ο Θεός ζει εντός μου. Το σπίτι Του είμαι εγώ. Το σπίτι εντός του ανθρώπου είναι ωραίο και μεγαλοπρεπές αν έτσι είναι και ο άνθρωπος.

Mely Kiyak

Η συγγραφέας μας δίνει ένα μικρό μάθημα φιλοσοφίας. Ένα βιβλίο με νόημα, χωρίς περισπούδαστο ύφος και κουραστικά σχήματα λόγου. Ένα εγχειρίδιο ανεξαρτησίας.

Με λένε σίφουνα

Μια ιστορία για παιδιά με ΔΕΠΥ, Μάγια Δεληβοριά

Πώς είναι να ξεχνάς συνέχεια τα πράγματα για το σχολείο στο σπίτι σου; Πώς είναι να ρίχνεις καταλάθος το χυμό σου στα project των συμμαθητών σου; Πώς είναι να βρίσκεσαι ξαφνικά μέσα στην πισίνα και να κολυμπάς με τα δελφίνια του ζωολογικού πάρκου; Πώς είναι να έχεις έναν φίλο που σε υπερασπίζεται ακόμα και αν άθελά σου τον έσπρωξες και έπεσε σε γυάλινο τραπέζι; Πώς είναι να έχεις ΔΕΠΥ;

«Δεν ήμουν πια εγώ! Δεν ήμουν πια φυλακισμένος σε ένα σώμα που ενοχλεί τους γύρω του με τις άγαρμπες κινήσεις του. Ήμουν ελεύθερος, ανάμεσα σε πλάσματα που με καλωσόριζαν και με καλοδέχονταν. Τι ωραίο συναίσθημα να σε καλοδέχονται! Σε κάνει να θέλεις να γίνεις καλύτερος».

Μάγια Δεληβοριά

Η συγγραφέας μας βάζει στη ζωή του Μάνου, ενός μικρού μαθητή που πάντα βρίσκεται στο επίκεντρο μπελάδων. Ο Μάνος αφηγείται την ιστορία του και μοιράζεται την ανησυχία του γι’ αυτό που του συμβαίνει. Δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί στα μαθήματα. Αισθάνεται πως σε τίποτα δεν είναι καλός και αναγκάζεται να ακούει τα επικριτικά σχόλια των συμμαθητών του. Επίσης, συχνά μας διαβεβαιώνει πως δεν είναι κακό παιδί. Το ξέρει, το νιώθει μέσα του. Μα, γιατί του συμβαίνουν όλα αυτά και όλοι τον κοιτάν με μισό μάτι; Σε αυτό το βιβλίο βρήκα πολλούς μαθητές μου, μαθητές με δυσκολίες συγκέντρωσης, παιδιά με χαμηλή αυτοεκτίμηση, παιδιά που παλεύουν να αποδείξουν πως και αυτά αξίζουν και ας μην είναι το φόρτε τους η γλώσσα και τα μαθηματικά. Συχνά, οι μαθητές μου εκφράζουν την απογοήτευσή τους για τις χαμηλές επιδόσεις τους και για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στις σχέσεις τους με τους συμμαθητές τους. Ίσως γι’ αυτό οι περιγραφές των καταστάσεων και των συναισθημάτων του ήρωα μου φάνηκαν πολύ ρεαλιστικές.

Ο Μάνος μας περιγράφει την καθημερινότητά του στο σπίτι και στο σχολείο. Περιγράφει την ανάγκη του να ανήκει κάπου που να αισθάνεται ευπρόσδεκτος και χρήσιμος. Η αφήγηση εναλλάσσεται από τον πρωταγωνιστή Μάνο, στον κολλητό του, Φίλιππο. Ο Φίλιππος θαυμάζει την παρορμητικότητα του Μάνου, αλλά ανησυχεί για τους μπελάδες του φίλου του. Προσπαθεί να τον γλιτώσει από φασαρίες και συχνά την πληρώνει αυτός. Πιστός συμπαραστάτης, διδάσκει ενσυναίσθηση και αγάπη. Όταν, τελικά, βρίσκεται η αιτία των δυσκολιών που αντιμετωπίζει ο Μάνος όλοι συμβάλλουν να καλυτερέψει η ζωή του.

Ένα διαφορετικό και συνάμα πολύ αισιόδοξο βιβλίο, που εισάγει τον αναγνώστη στον κόσμο της Διαταραχής Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας. Για εμένα πρέπει πρώτα να διαβαστεί από τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς. Είναι αρκετά δύσκολο να «μπούμε στα παπούτσια» των παιδιών με οποιαδήποτε νευροαναπτυξιακή διαταραχή, αλλά οφείλουμε να προσπαθήσουμε.

Μαθήματα Χημείας

Lessons in Chemistry, Bonnie Garmus

Ελίζαμπεθ Ζοτ, χημικός, μητέρα, ερωμένη, φίλη, θλιμμένη και επιτυχημένη τηλε – μαγείρισσα. Η ιστορία μίας γυναίκας που έζησε σε μία εποχή που η υποταγή της γυναίκας ήταν δεδομένη. Μία πεισματάρα και οραματίστρια ηρωίδα που δεν μπορούσε να μη λέει ό,τι σκέφτεται, ακόμα και αν αυτό έφερνε σοβαρές συνέπειες στη ζωή της.

Η συγγραφέας Bonnie Garmus γράφει ένα ευφυές μυθιστόρημα για τις δυσκολίες μίας Αμερικανής επιστήμονα, η οποία για να καταφέρει να κερδίσει τη θέση που της αξίζει και να συνεχίσει την έρευνά της αναγκάζεται να βρει δουλειά σαν μαγείρισσα σε έναν τοπικό τηλεοπτικό σταθμό. Η γραφή είναι τόσο στρωτή και άρτια που παρά τις 600 περίπου σελίδες του, δε με κούρασε στιγμή. Δεν μπορώ να πω πως ταυτίστηκα ή αγάπησα την πρωταγωνίστρια. Σίγουρα τη συναισθάνθηκα! Αυτό που μου άρεσε σε αυτό το βιβλίο είναι πως όλοι οι δευτερεύοντες ήρωες είχαν κάτι να πουν… Ο έρωτας της Ζοτ, ο διάσημος χημικός Κάλβιν Έβανς, η κόρη τους Μάντλεν, η γειτόνισσα Χάριετ, ο εργοδότης Ουόλτερ, ακόμα και ο φίλος δια αλληλογραφίας του Έβανς, ο αιδεσιμότατος Γουέικλι. Όλων οι ζωές μπλέκουν με έναν ξεχωριστά αρμονικό τρόπο. Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει η Ελίζαμπεθ Ζοτ είναι ανυπέρβλητες, αλλά με έναν μαγικό τρόπο βρίσκονται καλές «νεραϊδονονές» και δίνουν τις λύσεις. Η ίδια δε πιστεύει σε Θεό και τύχη, καθώς από της παιδική της ηλικία ζει τραγικά γεγονότα και εγκατάλειψη. Η ιστορία αυτή μοιάζει πολύ με ένα σύγχρονο παραμύθι και εξαιρουμένων των τελευταίων σελίδων, που μου φάνηκαν αρκετά δακρύβρεχτες, είναι ένα μυθιστόρημα – συντροφιά.

Ένα ξεχωριστό βιβλίο, που πιστεύω πως θα αρέσει στους περισσότερους bookworm!

Η Bonnie Garmus περνάει το ξεκάθαρο μήνυμα προς όλες τις γυναίκες (ίσως προς όλους τους καταπιεσμένους ανθρώπους) πως η αλλαγή μας ξεβολεύει, μα είναι απαραίτητη για να πετύχουμε την εξέλιξη.

Όπως οι περισσότεροι ηλίθιοι άνθρωποι, έτσι και ο κύριος Σλόουν δεν ήταν αρκετά έξυπνος ώστε να ξέρει πόσο ηλίθιος ήταν.

Bonnie Garmus

Ευχαριστώ από καρδιάς τις εκδόσεις Μεταίχμιο, για την προσφορά του βιβλίου!

Μη μ’ αφήσεις ποτέ

Never let me go, Kazuo Ishiguro

Μέχρι πού θα φτάσει η ανθρωπότητα για να εξασφαλίσει την ευημερία της; Το «Μη μ’ αφήσεις ποτέ» αποτελεί μία δυστοπία που εύχομαι ποτέ να μη γίνει πραγματικότητα!

Τρίτο βιβλίο του Kazuo Ishiguro για μένα και ομολογώ πως η ανάγνωσή του ξεκίνησε με εξαιρετικά αργούς ρυθμούς. Αυτό, βέβαια, οφείλεται στις εργασιακές και οικογενειακές υποχρεώσεις που είχα να διευθετήσω αυτό το διάστημα και όχι στο μυθιστόρημα αυτό καθ’ αυτό. Επιλέγοντας να διαβάσω Ishiguro ήξερα πως η αφήγηση θα ήταν αργή, χωρίς εξάρσεις και απότομες αλλαγές σκηνικών. Η γραφή του είναι ξεκούραστη, απλή και με μία εσωτερικότητα που λίγοι συγγραφείς καταφέρνουν να μην περάσουν το όριο και να την καταστήσουν βαρετή και ανούσια.

Παρόλα αυτά, το θέμα που πραγματεύεται το βιβλίο «Μη μ’ αφήσεις ποτέ» είναι περίπλοκο. Σε ένα οικοτροφείο της Μεγάλης Βρετανίας μεγαλώνουν παιδιά ιδιαίτερα, παιδιά που γεννήθηκαν ή καλύτερα δημιουργήθηκαν για να επιτελέσουν έναν ορισμένο σκοπό στη ζωή τους. Ο συγγραφέας μας θέτει ηθικά ερωτήματα, δε δίνει «μασημένη τροφή», θέλει να αφήσει τα υπόλοιπα στον αναγνώστη και το καταφέρνει. Σε ένα μυθιστόρημα που ο σκοπός, τελικά, αγιάζει τα μέσα, βλέπουμε τις ζωές αυτών των παιδιών, στη διάρκεια της σχολικής ζωής, αλλά και μετά. Πρωταγωνιστές η Κάθι, ο Τόμι και η Ρουθ, που οι ζωές τους βρίσκονται πάντα αλληλένδετες και εξαρτώμενες. Η Κάθι και ο Τόμι, ως πιο ανήσυχοι, θα προσπαθήσουν να ανακαλύψουν την αλήθεια για τις ζωές τους και να αντιστρέψουν το προδιαγεγραμμένο τέλος.

Έχοντας διαβάσει το «Ο θαμμένος γίγαντας» και το πασίγνωστο μυθιστόρημα «Τα απομεινάρια μιας μέρας», θα έλεγα πως σε αυτό το τρίτο βιβλίο άρχισα να καταλαβαίνω τον Kazuo Ishiguro, καθώς το «Μη μ’ αφήσεις ποτέ» συνδυάζει τη νωχελική ατμόσφαιρα του πρώτου και τη διάχυτη ματαιότητα του δεύτερου.

Ευχαριστώ τις εκδόσεις Ψυχογιός, για την προσφορά του βιβλίου!

Μακρύ πέταλο από θάλασσα


A Long Petal of the Sea, Isabel Allende

Η Ιζαμπέλ Αλιέντε αποτελεί μοναδική περίπτωση συγγραφέως. Έχει κάτι βαθύτερο να πει, ακόμα και με τις πιο απλά δοσμένες, ιστορίες της. Είναι το τρίτο της βιβλίο που διαβάζω και μου δίνει για άλλη μια φορά την εντύπωση πως άλλαξε και πάλι το συγγραφικό της ύφος.

Στο «Μακρύ πέταλο από θάλασσα» αποτίνει φόρο τιμής στη Χιλή. Την πατρίδα της. Μέσα από την περιπετειώδη ζωή του Ισπανού Βίκτορ Νταλμάου, ενός δημοκρατικού που εγκαταλείπει αναγκαστικά την Ισπανία, όταν ο Φράνκο κερδίζει τον εμφύλιο πόλεμο. Στο πατρικό σπίτι του Βίκτορ, στη Βαρκελώνη, έχει εγκατασταθεί η νεαρή φοιτήτρια μουσικής Ροσέρ. Η Ροσέρ ερωτεύεται τον αδελφό του Βίκτορ και εγκυμονεί το παιδί του, όταν εκείνος πεθαίνει μαζί με εκατοντάδες στρατιώτες του Δημοκρατικού Στρατού στη μάχη του Έβρου. Ο Βίκτορ για να προστατέψει την έγκυο Ροσέρ και τη μητέρα του ζητάει από το φίλο του Αϊτόρ Ιμπάρα να τις φυγαδεύσει στη Γαλλία μέσα από τα δύσβατα και χιονισμένα Πυρηναία. Η διαφυγή των Ισπανών προσφύγων και οι άθλιες συνθήκες που αντιμετώπισαν στα γαλλικά στρατόπεδα, αποτελούν ένα πολύ ενδιαφέρον κομμάτι, που για κάποιο λόγο η Αλιέντε προσπερνάει γρήγορα.

Ανάσα στους καταπονημένους Ισπανούς πρόσφυγες δίνει η πρωτοβουλία του Χιλιανού ποιητή Pablo Neruda να μεταφέρει κάποιους από αυτούς στη χώρα του με το πλοίο «Winnipeg». Κάτι που συνέβη στην πραγματικότητα. Δύο από τους επιβάτες σε αυτό το υπερατλαντικό δρομολόγιο είναι ο Βίκτορ και η Ροσέρ. Οι δυο τους για να καταφέρουν να ταξιδέψουν, έχοντας όλα τα απαραίτητα έγγραφα, αναγκάζονται να παντρευτούν. Η δυναμική που αποκτά η σχέση τους μέσα στα χρόνια δίνει τροφή για σκέψη και για μένα θα μπορούσε να αποτελεί ένα ξεχωριστό βιβλίο. Παρόλα αυτά η Αλιέντε μέσα από την άφιξη των δύο πρωταγωνιστώ στη Χιλή και της συναναστροφής τους με τους «μακρινούς συγγενείς» κατοίκους αυτής της μακρόστενης λωρίδας γης δίνει μικρές δόσεις χιλιανής ιδιοσυγκρασίας στον αναγνώστη και μας ταξιδεύει σε μια χώρα που η περισσότεροι από εμάς δε θα καταφέρουμε να πατήσουμε ούτε το νύχι από το μικρό δαχτυλάκι του δεξιού μας ποδιού!

Στα τελευταία κεφάλαια η συγγραφέας αποπειράται να μας συστήσει το θείο της, πρόεδρο της Χιλής, Σαλβαδόρ Αλιέντε, ο οποίος γίνεται φίλος με το Βίκτορ. Ο τελευταίος «πληρώνει» αυτή τη φιλική σχέση με την έναρξη της δικτατορίας του Πινοσέτ. Η συγγραφέας είχε πολλά να πει και σε αυτή τη χρονική στιγμή, αλλά για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο αποφάσισε αυτό το βιβλίο να είναι μικρό… Υπήρχαν τόσοι πραγματικά ενδιαφέροντες χαρακτήρες, όπως η Χουάνα Νανκουτσέο, ο Φελίπε και η Οφέλια Ντε Σολάρ που θα ήθελα να μάθω περισσότερα γι’ αυτούς.

Όπως και να ‘χει πρόκειται για ένα ευκολοδιάβαστο βιβλίο, αρκετά καλογραμμένο και με γρήγορους ρυθμούς, που μου δημιούργησε την επιθυμία να διαβάσω και να μάθω περισσότερα πράγματα για τη Χιλή.

Πατρίδα είναι εκεί που βρίσκονται οι νεκροί μας, έλεγε συχνά η Κάρμε.

Isabel Allende

Ευχαριστώ από καρδιάς τις εκδόσεις Ψυχογιός, για την προσφορά του αντίτυπου.

1821

Η δημιουργία ενός έθνους – κράτους

Το να διαβάσεις Ιστορία για ψυχαγωγικούς και επιμορφωτικούς σκοπούς θεωρείται διαστροφή…

Και όχι άδικα γιατί αν θυμάμαι καλά εκείνη η Ιστορία της Β’ Λυκείου «πετσόκοβε» πολύ λαό και έκανε τους μαθητές να μισούν αυτό το μάθημα. Πρέπει να περάσουν πολλά χρόνια μετά το πέρας των Πανελληνίων εξετάσεων, να φύγεις από τη λογική του «παπαγαλιστή» και να μπορέσεις να απολαύσεις ένα βιβλίο σαν και αυτό.

Η ταπεινή μου άποψη είναι πως το εν λόγω πόνημα δεν απευθύνεται σε έναν αναγνώστη που δεν κατέχει τις βασικές πληροφορίες για την Ελληνική Επανάσταση. Γι’ αυτό και δεν κουράζει με χρονολογίες μαχών και γεγονότων. Οι συγγραφείς του βιβλίου δίνουν μία πολιτική και κοινωνική διάσταση στη μάχη των Ελλήνων για την απόκτηση εθνικής συνείδησης και τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου κράτους απαλλαγμένο από την Οθωμανική κατοχή. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι περιγραφές γεγονότων της τότε εποχής, όπως η κατασκευή πυρίτιδας στη Δημητσάνα και η προσφορά αμνοεριφίων από τους βοσκούς για τη σίτιση των μαχόμενων στην Πελοπόννησο. Επιπρόσθετα, μέσα από πολλές αναφορές σε δημοσιεύσεις και απομνημονεύματα που γράφτηκαν από τους άμεσα εμπλεκόμενους στον Αγώνα για Ανεξαρτησία αποσαφηνίζονται οι αιτίες των διαφόρων ερίδων που τελικά οδήγησαν στον εμφύλιο πόλεμο.

Οι κύριοι Βερέμης, Κολιόπουλος και Μιχαηλίδης προσπαθούν να αποδώσουν την πολυφωνία της εποχής, εκφέροντας την άποψή τους μέσω αποδείξεων και μαρτυριών.

Αυτοί, όπως ο Κοραής, ο Μαυροκορδάτος, πλείστοι πρόκριτοι της Πελοποννήσου και πολλοί άλλοι, που πίστευαν ότι η Επανάσταση είχε εκδηλωθεί πρόωρα, αλλά και πολλοί από εκείνους που είχαν επισπεύσει την εκδήλωσή της, όπως ο Παπαφλέσσας, όλοι φαίνονταν να συμφωνούν σε ένα τουλάχιστον σημείο: στην πολιτική «ανωριμότητα» των Ελλήνων.

Βερέμης Θ., Κολιόπουλος Γ., Μιχαηλίδης Ι.

Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες είναι οι αναφορές στο ρόλο της Εκκλησίας στην καθυστέρηση εξέγερσης του υπόδουλου Έθνους και στις σχέσεις των Φαναριωτών με την Υψηλή Πύλη. Εκτενείς αναφορές στην επίδραση της πτώσης του Αλή Πασά στην επιτυχή εξέγερση των Ελλήνων, μας δίνουν να καταλάβουμε πως η Επανάσταση ήρθε μέσα από μία αλληλουχία συγκυριών. Στο βιβλίο περιγράφεται, ακροθιγώς, ο ρόλος κάθε διαπρεπούς ομάδας της εποχής στην Επανάσταση και τη σύσταση του ελληνικού Κράτους. Εκτενείς αναφορές γίνονται στο στρατηγό Κολοκοτρώνη και στα αδέλφια Υψηλάντη. Το τελευταίο κεφάλαιο είναι επίσης αρκετά περιεκτικό και διαφωτιστικό για τη δράση και το όραμα του Ιωάννη Καποδίστρια. Είναι ίσως το κεφάλαιο που προκαλεί τον αναγνώστη να συνεχίσει να μελετά την Ιστορία των Ελλήνων.

Τέλος, αυτό που θα ήθελα είναι να αναφέρεται το όνομα του κάθε ενός από τους τρεις συγγραφείς στο κομμάτι που έχει προσθέσει, καθώς πολλές φορές η αλλαγή ύφους γίνεται διακριτή σα να διαβάζεις ένα ξεχωριστό βιβλίο. Εν γένει, αποτελεί ένα αξιόλογο και εμπεριστατωμένο συγγραφικό έργο.

Οι δέκα παππούδες, η θάλασσα κι εγώ

Il mare dove non si tocca, Fabio Genovesi

Κάποτε (όχι πολύ παλιά) ένα παιδί μου είπε πως στο σχολείο τους ζήτησαν να γράψουν μια έκθεση για την οικογένεια. Είχαμε την εξής στιχομυθία: «Κι εσύ τι έγραψες»; «Πώς στην οικογένειά μου είναι όλοι τρελοί». «Μην ανησυχείς και στη δική μου το ίδιο». Αυτή ήταν η πρώτη ανάμνηση που μου έφερε στο μυαλό το βιβλίο «Οι δέκα παππούδες, η θάλασσα κι εγώ».

Ένα τρυφερό μυθιστόρημα που κατακλύζεται από νοσταλγικές εικόνες της ανεπιτήδευτης εποχής του ’80. Ο πρωταγωνιστής είναι ο Φάμπιο, ένα μικρό αγόρι που αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο και με μια περασμένη αθωότητα την ιστορία των παιδικών του χρόνων. Αυτή η πηγαία και προσωπική εξιστόρηση σε κάνει να ταυτίζεσαι με τον πρωταγωνιστή. Ο Φάμπιο ζει με τον πατέρα, τη μητέρα και τη γιαγιά του στο χωριό Μαντσίνι. Τη μεγαλύτερη επιρροή, όμως, πάνω του δείχνουν να έχουν τα ανύπαντρα αδέλφια του παππού του. Μέχρι να πάει στο σχολείο ο Φάμπιο πίστευε πως είναι όλοι παππούδες του και γι’ αυτό τους σεβόταν. Ως ο μοναδικός απόγονος ο Φάμπιο ακολουθεί το πρόγραμμα των θείων του, οι οποίοι επιθυμούν να του δείξουν το δικό τους κόσμο μέσα από το κυνήγι, το ψάρεμα και τις αγροτικές δραστηριότητες. Ουσιαστικά για τα πρώτα χρόνια της ζωής του αυτοί οι «λοξοί» και πάντα νευρικοί παππούδες είναι οι μόνοι πραγματικοί φίλοι του Φάμπιο. Τα πράγματα αλλάζουν, καθώς ξεκινά να πηγαίνει στην πρώτη δημοτικού. Εκεί καταλαβαίνει πως κάτι δεν πάει καλά με την οικογένειά του, πράγμα που επιβεβαιώνεται όταν μαθαίνει, τυχαία, για την οικογενειακή κατάρα των Μαντσίνι.

Κάθε παππούς – θείος έχει μια δική του «τρέλα» και σε πολλές περιπτώσεις ο Fabio Genovesi καταφέρνει να μας δώσει ολοκληρωμένους δευτερεύοντες χαρακτήρες, όπως ο, κάποτε ερωτευμένος, θείος Άλντο και ο θείος Αντέλμο που έχει κινητική αναπηρία. Ο συγγραφές γράφει με μια δόση αμφισβήτησης των αυθεντιών, με πολύ χιούμορ, αλλά και με τη συγκινησιακή φόρτιση που δημιουργείται από την αναπόληση των παιδικών μας χρόνων. Συχνά μέσα στο βιβλίο, μέσα από τους τρελούτσικους, αθυρόστομους θείους δίνονται μαθήματα φιλοσοφίας.

Κάποιος φοβάται τις αράχνες και καθυστερεί να φορτώσει λίγα ξύλα, έτσι μια χαζή γριά βρίσκει το χρόνο να ρίξει τη γλάστρα και καληνύχτα σας. Κατάλαβες, Φάμπιο, πώς λειτουργεί ο φόβος; Ο φόβος είναι μια μαλακία, δεν έχει νόημα. Ο φόβος είναι μια αραχνίτσα που σου αποσπά την προσοχή και τότε η ζωή σε πηδάει.

Fabio Genovesi

Ένας ακόμα σημαντικός ήρωας, στο βιβλίο, είναι ο πατέρας του Φάμπιο. Ο πάντα λιγομίλητος Τζόρτζο, που είναι τεχνίτης και μαστορεύει μονίμως τις βρύσες και τις βλάβες στα σπίτια όλου του χωριού. Ο Τζόρτζο μένει σε κώμα μετά από ένα ατύχημα και παρόλο που στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίο δεν υπάρχει διάλογος, έχει σημαντική συμβολή στην εξέλιξη του Φάμπιο. Ο πρωταγωνιστής για να κάνει παρέα στον πατέρα του που βρίσκεται στο νοσοκομείο, του διαβάζει βιβλία. Ήταν από τα πιο συγκινητικά κομμάτια. Καθώς ακολουθούμε τον ήρωα μέχρι και το Γυμνάσιο βλέπουμε πώς εξελίσσεται η ζωή του, πόσο απομονώνεται από τους συνομηλίκους του και πώς αναπτύσσει φιλίες με τους επίσης απομονωμένους Σούπερ Πιστούς, το Μικρό Μάσσιμο και το Μανουέλ. Σημαντικό ρόλο στις τελευταίες σελίδες θα παίξει και η Πασχαλίτσα, ένα κορίτσι με μια επίσης ενδιαφέρουσα οικογένεια.

Γιατί στο τέλος τέλος το νορμάλ δεν έχει ενδιαφέρον και οι άνθρωποι που φέρονται «αλλιώτικα» διανθίζουν τις βαρετές ζωές μας… Ένα μυθιστόρημα που με άγγιξε και πιστεύω πως θα συγκινήσει το ελληνικό αναγνωστικό κοινό.

Ευχαριστώ από καρδιάς τις εκδόσεις Πατάκη για το αντίτυπο.

Ένας γιος

Un hijo, Alejandro Palomas

Τα τελευταία χρόνια αποφεύγω να δω τις κριτικές στο Goodreads για κάποιο βιβλίο που θέλω να διαβάσω. Οι διθυραμβικές κριτικές μου δημιουργούν μεγάλες προσδοκίες και οι λιγότερο καλές κριτικές με αποτρέπουν απ’ το διαβάσω ένα μυθιστόρημα που εμένα μπορεί να μου ταίριαζε. Αυτός είναι και ο λόγος που σπάνια διαβάζω τις νέες κυκλοφορίες. Συνήθως, βάζω το βιβλίο στη whishlist και περιμένω να καταλαγιάσει ο ντόρος…

Αυτό έκανα και με το βιβλίο του Ισπανού συγγραφέα Alejandro Palomas. Δεν είχα ξαναδιαβάσει κάτι δικό του. Για να είμαι ειλικρινής το βιβλίο του «Ένας γιος» μου άρεσε, αλλά δε με ενθουσίασε. Διαβάζεται σαν παραμυθάκι, αλλά κάποια σημεία μου φάνηκαν παρατραβηγμένα. Αρχικά, βρήκα την ιδέα εξαιρετικά πρωτότυπη. Μια πολύ διαφορετική ιστορία για ένα μικρό αγόρι, τον εννιάχρονο Γκίγε που προσπαθεί με φαντασία και όνειρα να ανταπεξέλθει στη δύσκολη πραγματικότητα. Ένα ακόμα συν στην ιστορία είναι πως κάθε κεφάλαιο παρουσιάζεται μέσα από την οπτική ενός άλλου ήρωα. Τις περισσότερες φορές βλέπουμε την ιστορία μέσα από τον ίδιο τον Γκίγε και από τη σχολική ψυχολόγο, τη Μαρία, που ξεκινά να τον παρακολουθεί μετά την προτροπή της δασκάλας του Σόνια. Η Σόνια ανησυχεί για τον καινούριο της μαθητή, όταν στην απλή ερώτηση που κάνουμε στα παιδιά «Τι θες να γίνεις, όταν μεγαλώσεις;» ο Γκίγε απάντησε πως θέλει να γίνει η Μαίρη Πόππινς! Σημαντικό ρόλο παίζει ο πατέρας του Γκίγε, ο Μανουέλ Αντούνεθ. Ο Μανουέλ μπορεί αρχικά να φανεί στον αναγνώστη σαν ένας ανάλγητος πατέρας, που ντρέπεται για το παιδί του. Μέχρι το τέλος υπάρχει ένα μυστήριο γύρω από τη στάση του. Είναι ευκολοδιάβαστο βιβλίο, καθώς είναι αρκετά μικρό. Προσωπικά, θα ήθελα να ήταν λίγο πιο μεγάλο και με μεγαλύτερη εμβάθυνση σε κάποιους χαρακτήρες. Ακόμη στην ιστορία εμφανίζεται η μοναδική φίλη του Γκίγε, η Ναζία. Με μια πολύ ενδιαφέρουσα προσωπική ιστορία, η οποία δίνεται αρκετά σπασμωδικά από το συγγραφέα. Στις τελευταίες σελίδες του είναι αρκετά συγκινητικό και λυτρωτικό ως προς τη σχέση γιου και πατέρα!

Είναι γεγονός ότι όταν αναζητάμε για πολύ καιρό την αλήθεια, τη μέρα που την ανακαλύπτουμε αρχίζουν τα δύσκολα.

Alejandro Palomas

Οι Καλοί

The Good People, Hannah Kent

Η Hannah Kent έδειξε το πηγαίο ταλέντο της με το μοναδικό μυθιστόρημα «Έθιμα ταφής». Διαβάζοντας το βιβλίο της «Οι Καλοί» καταλαβαίνω πως δεν μπορεί μόνο με ένα καλό μυθιστόρημα να χαρακτηριστεί κάποιος συγγραφέας. Η αρτιότητα με την οποία γράφει τα βιβλία της η Kent δείχνει πως είναι, πέρα από ένα εξαιρετικό ταλέντο, μια συγγραφέας που δουλεύει σε βάθος τις ιστορίες της. Είναι μία σταθερά πολύ καλή συγγραφέας.

«Οι Καλοί» με συνεπήραν και με μετέφεραν στην Ιρλανδία του 1825. Σε έναν τόπο που οι κάτοικοι τα βγάζουν δύσκολα πέρα, πιστεύουν σε ξωτικά, Νεραδαριά, πισόγκ συνδέοντας τη φτώχεια και την κακή τύχη με τους Καλούς. Οι Καλοί παίρνουν ανθρώπους και στη θέση τους στέλνουν τελώνια και αλλοπαρμένες μητέρες. Αυτό, ακριβώς, γίνεται η εμμονή της Νόρα. Μίας γυναίκας που μέσα σε ένα χρόνο χάνει τη μονάκριβη κόρη της και τον άντρα της. Μένει ολομόναχη να φροντίζει τον ανάπηρο εγγονό της. Ένα παιδί που όταν τον είχε δει για πρώτη φορά μιλούσε και περπατούσε και έπειτα μόνο τσίριζε και έκλαιγε μην μπορώντας να στηρίξει ούτε το κεφάλι του. Το παιδί γίνεται «βάρος» για την τοπική κοινωνία και οι γυναίκες του χωριού ξεκινούν τις φήμες πως αυτό φταίει που οι αγελάδες τους δεν τους δίνουν πια γάλα και τα χωράφια δεν είναι τόσο εύφορα. Η Νόρα για να τα βγάλει πέρα μετά την απώλεια του συζύγου της, παίρνει στο σπίτι ένα κοριτσάκι για βοηθό. Το έφηβο κορίτσι, η Μαίρη, αναλαμβάνει σχεδόν πλήρως τη φροντίδα του Μίχολ, καθώς το μόνο που απασχολεί τη Νόρα είναι πως θα καταφέρει να φέρει πίσω το εγγόνι της και να επιστρέψει αυτό το τελώνιο στους Καλούς. Ζητά τη βοήθεια της Νανς. Η Νανς είναι μια γυναίκα που γιατρεύει με μαντζούνια τους ανθρώπους, ξεγεννά τις γυναίκες και μοιρολογά τους νεκρούς. Είναι μόνη της από παιδί και βρέθηκε ξένη στην κοιλάδα να προσπαθεί να επιβιώσει με τα λιγοστά πεσκέσια αυτών που γιατρεύει. Η Νανς δίνει ελπίδες στη Νόρα για την επιστροφή του Μίχολ, καθώς γύρω της συμβαίνουν ατυχή περιστατικά με τα οποία στη συνείδηση του κόσμου ευθύνεται η ίδια. Ο νέος παπάς του χωριού, ο οποίος είναι αντίθετος με όλες αυτές της δεισιδαιμονίες και προσπαθεί να ξεριζώσει από τα μυαλά των χωρικών τα έθιμα της αρχαίας θρησκείας, εξαπολύει πόλεμο κατά της Νανς. Σε έναν κόσμο προκαταλήψεων και φόβου που όλα διογκώνονται επικίνδυνα, οι ζωές των φιλήσυχων ανθρώπων της κοιλάδας θα αλλάξουν για πάντα.

Το βιβλίο είχε καταιγιστικές περιγραφές και δεν μπορούσα να το αφήσω απ’ τα χέρια. Όσο και αν κάποιες στιγμές τρόμαζα με αυτά που διάβαζα, η γραφή της Hannah Kent είναι εθιστική! Χρησιμοποιεί τα επίθετα και τις παρομοιώσεις με τέτοια μαεστρία, που όμοιά της δεν έχω συναντήσει σε νέους συγγραφείς. Η ιστορία από μόνη της είναι συγκλονιστική. Στην αποκρυστάλλωση αυτού του υπέροχο βιβλίου, σκέφτομαι πως αν στην εποχή της τεχνολογίας και της ευημερίας που ζούμε είναι δύσκολο να αντιμετωπίζεις μία αναπηρία ή μία ψυχική νόσο, στα χρόνια που για να επιβιώσεις έπρεπε να είσαι απόλυτα υγιής και χειροδύναμος οι καταστάσεις αυτές ήταν εκατομμύρια φορές δυσκολότερες.

«Αν υπάρχει κάτι που μπήγει την αρρώστια πιο βαθιά στο κορμί, είναι η μοναξιά».

Hannah Kent

Η Συμμορία του Μεσονυκτίου

The midnight gang, David Walliams

Είναι αυτά τα βιβλία που σου ζεσταίνουν την καρδιά από τις πρώτες σειρές…

Για 2 λόγους διαβάζω middle grade βιβλία. Ο πρώτος είναι αυτή η όμορφη αίσθηση που σου αφήνει η ανάγνωση παιδικής λογοτεχνίας, ο δεύτερος είναι τα υπέροχα εξώφυλλα σε συνδυασμό με την εικονογράφηση. Οι Άγγλοι το ‘χουν! Για να είμαι δίκαιη οι Μεγαλοβρετανοί το ‘χουν! Ίσως είναι τα κέλτικα παραμύθια που πέρασαν στο dna τους, ίσως ο μουντός καιρός που τους κρατάει μέσα και τους αναγκάζει να ονειρεύονται περιπέτειες…

Στο «Η Συμμορία του Μεσονυκτίου» έχουμε ως κεντρικό ήρωα τον Τομ, ένα μοναχικό αγόρι που φοιτά σε οικοτροφείο, δέχεται bulling από όλη τη σχολική κοινότητα και του λείπουν πολύ, μα πάρα πολύ οι γονείς του. Εξαιτίας ενός μικρού ατυχήματος θα βρεθεί στο νοσοκομείο Λορντ Φαντ και θα «μυηθεί» στην τρομερή «συμμορία του Μεσονυκτίου» ζώντας την περιπέτεια! Γίνεται φίλος με τα άλλα παιδιά στον παιδικό θάλαμο την Άμπερ, το Ρόμπιν, τον Τζορτζ και τη Σάλι. Γίνεται φίλος και με το Θυρωρό του νοσοκομείου ενός ανθρώπου πολύ διαφορετικού στην όψη, αλλά τόσο καλόκαρδου και γενναιόδωρου. Στην ιστορία υπάρχουν πολλοί «κακοί», αλλά η πλέον απαράδεκτη είναι η Προϊσταμένη της νυχτερινής βάρδιας, που θέτει, συνεχώς, τα παιδιά σε περιορισμό. Το βιβλίο περνάει πολλά μηνύματα, χωρίς να θέλει να «μπουκώσει» τα παιδιά. Παραμένει ένα όμορφο μεγάλο παραμύθι για τη φιλία και τα όνειρα.

Πρώτο βιβλίο του David Walliams για μένα και ήδη αναζητώ να αγοράσω το επόμενό του. Νομίζω πως τέτοια αναγνώσματα δεν έχουν ηλικία! Με συμφέρει, άλλωστε…