Με λένε σίφουνα

Μια ιστορία για παιδιά με ΔΕΠΥ, Μάγια Δεληβοριά

Πώς είναι να ξεχνάς συνέχεια τα πράγματα για το σχολείο στο σπίτι σου; Πώς είναι να ρίχνεις καταλάθος το χυμό σου στα project των συμμαθητών σου; Πώς είναι να βρίσκεσαι ξαφνικά μέσα στην πισίνα και να κολυμπάς με τα δελφίνια του ζωολογικού πάρκου; Πώς είναι να έχεις έναν φίλο που σε υπερασπίζεται ακόμα και αν άθελά σου τον έσπρωξες και έπεσε σε γυάλινο τραπέζι; Πώς είναι να έχεις ΔΕΠΥ;

«Δεν ήμουν πια εγώ! Δεν ήμουν πια φυλακισμένος σε ένα σώμα που ενοχλεί τους γύρω του με τις άγαρμπες κινήσεις του. Ήμουν ελεύθερος, ανάμεσα σε πλάσματα που με καλωσόριζαν και με καλοδέχονταν. Τι ωραίο συναίσθημα να σε καλοδέχονται! Σε κάνει να θέλεις να γίνεις καλύτερος».

Μάγια Δεληβοριά

Η συγγραφέας μας βάζει στη ζωή του Μάνου, ενός μικρού μαθητή που πάντα βρίσκεται στο επίκεντρο μπελάδων. Ο Μάνος αφηγείται την ιστορία του και μοιράζεται την ανησυχία του γι’ αυτό που του συμβαίνει. Δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί στα μαθήματα. Αισθάνεται πως σε τίποτα δεν είναι καλός και αναγκάζεται να ακούει τα επικριτικά σχόλια των συμμαθητών του. Επίσης, συχνά μας διαβεβαιώνει πως δεν είναι κακό παιδί. Το ξέρει, το νιώθει μέσα του. Μα, γιατί του συμβαίνουν όλα αυτά και όλοι τον κοιτάν με μισό μάτι; Σε αυτό το βιβλίο βρήκα πολλούς μαθητές μου, μαθητές με δυσκολίες συγκέντρωσης, παιδιά με χαμηλή αυτοεκτίμηση, παιδιά που παλεύουν να αποδείξουν πως και αυτά αξίζουν και ας μην είναι το φόρτε τους η γλώσσα και τα μαθηματικά. Συχνά, οι μαθητές μου εκφράζουν την απογοήτευσή τους για τις χαμηλές επιδόσεις τους και για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στις σχέσεις τους με τους συμμαθητές τους. Ίσως γι’ αυτό οι περιγραφές των καταστάσεων και των συναισθημάτων του ήρωα μου φάνηκαν πολύ ρεαλιστικές.

Ο Μάνος μας περιγράφει την καθημερινότητά του στο σπίτι και στο σχολείο. Περιγράφει την ανάγκη του να ανήκει κάπου που να αισθάνεται ευπρόσδεκτος και χρήσιμος. Η αφήγηση εναλλάσσεται από τον πρωταγωνιστή Μάνο, στον κολλητό του, Φίλιππο. Ο Φίλιππος θαυμάζει την παρορμητικότητα του Μάνου, αλλά ανησυχεί για τους μπελάδες του φίλου του. Προσπαθεί να τον γλιτώσει από φασαρίες και συχνά την πληρώνει αυτός. Πιστός συμπαραστάτης, διδάσκει ενσυναίσθηση και αγάπη. Όταν, τελικά, βρίσκεται η αιτία των δυσκολιών που αντιμετωπίζει ο Μάνος όλοι συμβάλλουν να καλυτερέψει η ζωή του.

Ένα διαφορετικό και συνάμα πολύ αισιόδοξο βιβλίο, που εισάγει τον αναγνώστη στον κόσμο της Διαταραχής Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας. Για εμένα πρέπει πρώτα να διαβαστεί από τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς. Είναι αρκετά δύσκολο να «μπούμε στα παπούτσια» των παιδιών με οποιαδήποτε νευροαναπτυξιακή διαταραχή, αλλά οφείλουμε να προσπαθήσουμε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: