Μακρύ πέταλο από θάλασσα


A Long Petal of the Sea, Isabel Allende

Η Ιζαμπέλ Αλιέντε αποτελεί μοναδική περίπτωση συγγραφέως. Έχει κάτι βαθύτερο να πει, ακόμα και με τις πιο απλά δοσμένες, ιστορίες της. Είναι το τρίτο της βιβλίο που διαβάζω και μου δίνει για άλλη μια φορά την εντύπωση πως άλλαξε και πάλι το συγγραφικό της ύφος.

Στο «Μακρύ πέταλο από θάλασσα» αποτίνει φόρο τιμής στη Χιλή. Την πατρίδα της. Μέσα από την περιπετειώδη ζωή του Ισπανού Βίκτορ Νταλμάου, ενός δημοκρατικού που εγκαταλείπει αναγκαστικά την Ισπανία, όταν ο Φράνκο κερδίζει τον εμφύλιο πόλεμο. Στο πατρικό σπίτι του Βίκτορ, στη Βαρκελώνη, έχει εγκατασταθεί η νεαρή φοιτήτρια μουσικής Ροσέρ. Η Ροσέρ ερωτεύεται τον αδελφό του Βίκτορ και εγκυμονεί το παιδί του, όταν εκείνος πεθαίνει μαζί με εκατοντάδες στρατιώτες του Δημοκρατικού Στρατού στη μάχη του Έβρου. Ο Βίκτορ για να προστατέψει την έγκυο Ροσέρ και τη μητέρα του ζητάει από το φίλο του Αϊτόρ Ιμπάρα να τις φυγαδεύσει στη Γαλλία μέσα από τα δύσβατα και χιονισμένα Πυρηναία. Η διαφυγή των Ισπανών προσφύγων και οι άθλιες συνθήκες που αντιμετώπισαν στα γαλλικά στρατόπεδα, αποτελούν ένα πολύ ενδιαφέρον κομμάτι, που για κάποιο λόγο η Αλιέντε προσπερνάει γρήγορα.

Ανάσα στους καταπονημένους Ισπανούς πρόσφυγες δίνει η πρωτοβουλία του Χιλιανού ποιητή Pablo Neruda να μεταφέρει κάποιους από αυτούς στη χώρα του με το πλοίο «Winnipeg». Κάτι που συνέβη στην πραγματικότητα. Δύο από τους επιβάτες σε αυτό το υπερατλαντικό δρομολόγιο είναι ο Βίκτορ και η Ροσέρ. Οι δυο τους για να καταφέρουν να ταξιδέψουν, έχοντας όλα τα απαραίτητα έγγραφα, αναγκάζονται να παντρευτούν. Η δυναμική που αποκτά η σχέση τους μέσα στα χρόνια δίνει τροφή για σκέψη και για μένα θα μπορούσε να αποτελεί ένα ξεχωριστό βιβλίο. Παρόλα αυτά η Αλιέντε μέσα από την άφιξη των δύο πρωταγωνιστώ στη Χιλή και της συναναστροφής τους με τους «μακρινούς συγγενείς» κατοίκους αυτής της μακρόστενης λωρίδας γης δίνει μικρές δόσεις χιλιανής ιδιοσυγκρασίας στον αναγνώστη και μας ταξιδεύει σε μια χώρα που η περισσότεροι από εμάς δε θα καταφέρουμε να πατήσουμε ούτε το νύχι από το μικρό δαχτυλάκι του δεξιού μας ποδιού!

Στα τελευταία κεφάλαια η συγγραφέας αποπειράται να μας συστήσει το θείο της, πρόεδρο της Χιλής, Σαλβαδόρ Αλιέντε, ο οποίος γίνεται φίλος με το Βίκτορ. Ο τελευταίος «πληρώνει» αυτή τη φιλική σχέση με την έναρξη της δικτατορίας του Πινοσέτ. Η συγγραφέας είχε πολλά να πει και σε αυτή τη χρονική στιγμή, αλλά για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο αποφάσισε αυτό το βιβλίο να είναι μικρό… Υπήρχαν τόσοι πραγματικά ενδιαφέροντες χαρακτήρες, όπως η Χουάνα Νανκουτσέο, ο Φελίπε και η Οφέλια Ντε Σολάρ που θα ήθελα να μάθω περισσότερα γι’ αυτούς.

Όπως και να ‘χει πρόκειται για ένα ευκολοδιάβαστο βιβλίο, αρκετά καλογραμμένο και με γρήγορους ρυθμούς, που μου δημιούργησε την επιθυμία να διαβάσω και να μάθω περισσότερα πράγματα για τη Χιλή.

Πατρίδα είναι εκεί που βρίσκονται οι νεκροί μας, έλεγε συχνά η Κάρμε.

Isabel Allende

Ευχαριστώ από καρδιάς τις εκδόσεις Ψυχογιός, για την προσφορά του αντίτυπου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s