Pachinko

Η Αμερικανοκορεάτισσα συγγραφέας Min Jin Lee έκανε έναν άθλο προσπαθώντας να δομήσει την ιστορία τεσσάρων γενεών μιας οικογένειας Κορεατών που αναγκάζονται να μεταναστεύσουν στην Ιαπωνία. Το καταφέρνει στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου. Η γραφή είναι λιτή και οι περιγραφές σύντομες. Ίσως, γι’ αυτό το ογκώδες αυτό μυθιστόρημα δεν κουράζει.

Η χρονική έκταση που περιγράφεται δίνει στον αναγνώστη τη δυνατότητα να γνωρίσει καλύτερα τη νοοτροπία και τους δεσμούς των Κορεατών. Η ιστορία ξεκινάει στο Γιόνγκντο της Κορέας και καταλήγει στην Ιαπωνία, μια χώρα που ποτέ δε δέχτηκε τους μετανάστες (ακόμα και αυτούς της δεύτερης και τρίτης γενιάς) ως ίσους. Κεντρικοί ήρωες είναι οι Σάντζα και οι γιοί της. Η ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη της, από έναν αρκετά μεγαλύτερο, παντρεμένο με άλλη Κορεάτη, είναι η αφορμή να αλλάξει οριστικά η ζωή της. Η Σάντζα παντρεύεται το Χριστιανό πάστορα Ίσακ. Μετά από δική του προτροπή και μεταναστεύουν μαζί στην Οσάκα της αφιλόξενης Ιαπωνίας, όπου τους περιμένουν ο αδελφός και η νύφη του. Μέσα στα χρόνια βλέπουμε την καθημερινή τους πάλη για επιβίωση και τις θυσίες που καλούνται να κάνουν για να διατηρήσουν μία σχετική αξιοπρέπεια στη ζωή τους. Ο γιος της Σάντζα από τον Κορεάτη γιακούζα Χάνσου είναι ο Νόα. Ίσως, η πιο ενδιαφέρουσα προσωπικότητα μέσα στο μυθιστόρημα. Ο δεύτερος γιος της, που αποκτά με το σύζυγό της Ίσακ, είναι ο Μοζάσου. Το βιβλίο κλείνει με τη συνειδητοποίηση του γιου του Μοζάσου, Σόλομον, πως ποτέ δε θα γίνει ένας αξιοσέβαστος Ιάπωνας πολίτης γιατί η πολιτισμική διάρθρωση της χώρας δεν θα του το επιτρέψει. Το μεγαλύτερο μέρος ήταν πραγματικά απολαυστικό. Προς στο τέλος η συγγραφέας αρχίζει μια «κοφτή» και απότομη διήγηση σαν να της έχει επιβληθεί μια αγγαρεία. Αυτό σε συνδυασμό με το γεγονός πως υπάρχουν τόσα πρόσωπα που παίζουν κυρίαρχο ρόλο, αλλά για λίγο κάθε φορά, ήταν τα στοιχεία που δε με κάνουν να πω πως διάβασα ένα αριστούργημα. Σε κάθε περίπτωση, όμως, αξίζει να διαβαστεί μόνο και μόνο για τις τόσες ηθογραφικές αναφορές. Έμαθα πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία για την κουλτούρα των Κορεατών και των Ιαπώνων, μέσα από το Πατσίνκο. Ήταν σαν ένας ταξιδιωτικός οδηγός που με μετέφερε ταυτόχρονα σε άλλους τόπους και εποχές.

Στο τέλος μου μένει πως αυτή είναι μία ιστορία για τις θυσίες. Η θυσία που κάνει κανείς για να δώσει στα παιδιά του ένα καλύτερο μέλλον. Η θυσία να ακολουθείς μια ενάρετη ζωή υπηρετώντας Τον Χριστό. Η θυσία να αφήνεις την πατρίδα σου, ώστε να διατηρήσεις μια υποτυπώδη αξιοπρέπεια και να ζεις κάθε μέρα ως ανεπιθύμητος σε μια ξένη χώρα. Η θυσία να κάνεις μια δουλειά κατώτερη των ικανοτήτων και των επιθυμιών σου.

Not until we are lost do we begin to understand oureselves.

Henry David Thoreau

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s