Τίποτε δεν χάνεται

Αν δεν υπήρχαν δύσκολες ζωές δε θα υπήρχανε βιβλία.

Η ζωή του εντεκάχρονου Ματιά συνεχίζεται μετ’ εμποδίων, μετά την αυτοκτονία του πατέρα του και την εγκατάλειψη της μητέρας του. Κηδεμόνας του πλέον είναι ο Ζε, ένας αρκετά νέος άντρας με προβληματικό παρελθόν. Στη ζωή τους βρίσκεται η Γκαμπριέλ, η σύντροφος του Ζε, η οποία πολύ θα ήθελε να αφήσει το μάταιο τούτο κόσμο. Τρεις άνθρωποι με αρκετά δύσκολες πορείες ζωής προσπαθούν να ισορροπήσουν σε ένα κοινό παρόν, μέσα σε μια πόλη που τα φαντάσματα αρχίζουν να ξυπνούν.

Η δολοφονία ενός εφήβου, από έναν αστυνομικό που έμεινε ατιμώρητος, έρχεται στο προσκήνιο μετά από δεκαπέντε χρόνια, μέσα από τα γκράφιτι που ξεπηδούν στα κτίρια και ζητούν δικαιοσύνη για τον Σαΐντ. Γιατί αν η δικαιοσύνη δεν αποδοθεί στην ώρα της γίνεται σαράκι που τρώει το μυαλό των αδικημένων και έπειτα οργή και έπειτα μίσος. «Μίσος σαν τα γαλλικά προάστια.» Σε ένα σάπιο κοινωνικό σύστημα που οι δολοφονίες από αστυνομικούς μένουν ατιμώρητες και οι δικαστές κρίνουν τους κατηγορούμενους ανάλογα με τη συντεχνία, όπου ανήκουν οι τελευταίοι, το μίσος και η ανάγκη για εκδίκηση θεριεύουν. Μέσα σε αυτό τον κόσμο ο Ματιά προσπαθεί να καταλάβει τη έφταιξε και η ζωή του πήρε αυτή την πορεία, να έχει μάνα και να τον έχει αφήσει, να έχει αδέλφια και να τα βλέπει περιστασιακά.

Κάπως παράξενο που μετά από τόσους μήνες που είχαμε να βγούμε, μόλις το Σάββατο είδαμε το έργο του Dario Fo «Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού». Μια τόσο πανομοιότυπη ιστορία για την αστυνομική βία και τη συγκάλυψη απ’ το δικαστικό σύστημα. Συμπεραίνεις πόσο δίκιο έχει η συγγραφέας Cloé Mehdi «Τίποτε δεν χάνεται», καθώς όλα μένουν ίδια. Πόσα περιστατικά βίας συμβαίνουν γύρω μας και μένουμε απλοί θεατές; Ο γαλλικός κινηματογράφος έχει δώσει διαμάντια με αυτό το θέμα. Όπως, το πρόσφατο «Les misérables» (2019) του Ladj Ly, με μια πιο σφαιρική οπτική.

Παρότι γεννημένη μόλις το 1992, η Cloé Mehdi δημιουργεί ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο. Ένα όμορφο νουάρ μυθιστόρημα, που δε με άφησε να το αφήσω απ’ τα χέρια μου, όση δουλειά κι αν είχα… Από τις εκδόσεις Πόλις, που μέχρι τώρα δίνουν όμορφα βιβλία στο λαό.

Δύσκολές ζωές, όμορφα βιβλία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s