Μπαρόκ

Στις πρώτες σελίδες μου φάνηκε σαν μια καταγραφή εμπειριών μέλους της αθηναϊκής μπουρζουαζίας του ’90. Κάτι οι αναφορές στα ταξίδια εξωτερικού, κάτι η απογοήτευση της πρωταγωνίστριας όταν γράφτηκε σε δημόσιο σχολείο. Ίσως φταίει που διαβάστηκε αγκαλιά με την Ο! Παραλίγο να λανθάνω…

Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα βιώματος, ενθύμησης αλλά και ονειροπόλησης. Η συγγραφέας Αμάντα Μιχαλοπούλου μας εμπλέκει χρησιμοποιώντας, συχνά, δευτεροπρόσωπη αφήγηση. Περιγράφει γλαφυρά επεισόδια μιας ολόκληρης ζωής, ίσως της δικής της, ακολουθώντας μια ανάποδη πορεία από τα 50 χρόνια της πρωταγωνίστριας ως και πριν τη σύλληψή της. Ο λόγος είναι τόσο άμεσος, οι περιγραφές τόσο οικείες. Σα να παρακολουθείς το «Peppermint» του Καπάκα με ταυτόχρονη ακρόαση του «Do You Love Me?» από Nick Cave & The Bad Seeds. Μέσα από τα βιογραφικά επεισόδια εμφανίζονται και άλλοι χαρακτήρες. Ο καθένας συμβάλλει με έναν πολύ προσωπικό τρόπο στην αφήγηση. Γονείς, παππούδες, αδελφή, φίλοι, παιδί, σύζυγος. Ακόμα και τα Τιγράκια. Όπως ο καθένας μας συμβάλλει με το ρόλο του στη ζωή των ανθρώπων μας.

Κάπου στα μισά ο Αχιλλέας με ρώτησε τι διαβάζω, αλλά δεν μπορούσα να του απαντήσω. Δεν υπάρχει κάποιο μυστήριο εδώ να εξιχνιάσεις, ένας ήρωας που ζει μια περιπέτεια. Το Μπαρόκ είναι βιβλίο για τη ζωή. Ίσως πιο συγκεκριμένα για τη ζωή ενός συγγραφέα. Κάθε συγγραφέα που με τις ανασφάλειές του και τις αγωνίες του, γράφει «εκπέμποντας» κάτι διαφορετικό στον κάθε αναγνώστη. «Διαβάζω, Αμάντα Μιχαλοπούλου» ήταν η σωστή απάντηση. Και άργησα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s