Μαύρο νερό

Άνθρωποι που χάνονται, χωριά που ερημώνουν. Πώς μπορείς να παραμένεις ακίνητος, όταν συνεχώς κινείσαι;

Το νερό που έτρεχε απ’ τη βρύση έδειχνε καθαρό πια, αλλά δεν ήταν ούτε θα ‘ταν ξανά καθαρό για πολλά χρόνια.

Μ. Μακρόπουλος

Το βιβλίο του κ. Μακρόπουλου είναι ένα εξαιρετικό διήγημα που κατακλύζεται από μια ελκυστικά δυσοίωνη ατμόσφαιρα. Διαβάζεται απνευστί και αφήνει αυτή την πικρή αίσθηση μοναξιάς. Ίσως και κάποια ψήγματα ελπίδας, στο τέλος.

Είναι μια ιστορία επιβίωσης ενός πατέρα και του γιου του, Φόρη, ο οποίος έχει κινητικές αναπηρίες. Οι δυο τους κατοικούν σε ένα ορεινό χωριό της Ηπείρου μαζί με λιγοστούς ακόμα ανθρώπους, κυρίως γέροντες. Το χωριό έχει ρημαχτεί και ερημώνει διαρκώς, καθώς οι περισσότεροι κάτοικοι το εγκατέλειψαν μετά από μία σοβαρή μόλυνση της περιοχής. Ο πατέρας παλεύει για την καθημερινή επιβίωση του ίδιου και του παιδιού του. Προσπαθεί να μη δείχνει τις αγωνίες του και έχει αφεθεί. Οι μοίρα όσων παραμένουν ως το τέλος σε αυτό το μέρος είναι με μαθηματική ακρίβεια το δίπτυχο αρρώστια – θάνατος. Δυστοπικό, αλλά ταυτόχρονα τόσο ρεαλιστικό διήγημα. Δικαίως έλαβε το βραβείο Διηγήματος από τα λογοτεχνικά βραβεία του «Αναγνώστη», για το 2020.

Κατανοώ γιατί ο συγγραφέας τοποθετεί την ιστορία σε ένα ορεινό χωριό, αλλά το όλο σκηνικό ρύπανσης και θανατικού θα ταίριαζε σε μία μεγαλούπολη. Γιατί το ζήτημα της μόλυνσης που αναδεικνύεται αφορά πια όλους μας και κυρίως όσους ζούμε μέσα στις τσιμενταρίες.

Με ιντριγκάρει αυτή η νέα σχολή Ελλήνων συγγραφέων, που καταπιάνονται με δύσκολα θέματα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s