Χαρταετοί πάνω απ’ την πόλη

Θυμήθηκα την πρώτη φορά που γνώρισα κάποιον άνθρωπο γεννημένο στο Αφγανιστάν. Ήμουν στο πανεπιστήμιο και μια συμφοιτήτριά μου είχε φίλο έναν Αφγανό που σπούδαζε σε κάποιο μέρος της Ελλάδας (μάλλον στην Αθήνα) και είχε επισκεφθεί για λίγες μέρες το Βόλο. Του ζήτησε να έρθει στο τμήμα μας και να μας μιλήσει για την κατάσταση στο Αφγανιστάν, αλλά και την ιδιαίτερη κουλτούρα της φυλής του, καθώς ανήκε στην φυλή των Καλάς. Ο άνθρωπος μας μιλούσε για τον εμφύλιο, μέσα στον οποίο γεννήθηκε και μεγάλωσε, και για το γεγονός πως υπάρχουν ολόκληρες γενιές στο Αφγανιστάν που δε γνώρισαν ειρήνη! Δεν είμαι σίγουρη αν το «καλομαθημένο» ακροατήριο αποτελούμενο από ένα ανέμελο φοιτηταριό που δεν είχε περάσει καμία σημαντική δυσκολία στη ζωή του καταλάβαινε ακριβώς την ουσία της ομιλίας. Η ενσυναίσθησή μας τότε κυμαινόταν σε χαμηλά επίπεδα. Άλλωστε όλα αυτά συνέβησαν 2 με 3 χρόνια πριν το πρώτο μνημόνιο. Έκτοτε είδαμε πολλά και μάθαμε πως η ευημερία δεν είναι δεδομένη…

Με το βιβλίο αυτό έμαθα πολλά περισσότερα για το Αφγανιστάν και για το πως περνούσε ο κόσμος εκεί στη μικρή, τελικά, ειρηνική περίοδο. Ο Αμίρ και ο Χασάν είναι δύο παιδιά που μεγαλώνουν ουσιαστικά μαζί, παρόλο που ο ένας είναι γιος του «αφεντικού» και ο άλλος του υπηρέτη. Για το Χασάν είναι χρέος να υπηρετεί τον Αμίρ και να τον προστατεύει. Ο Αμίρ, ένα δειλό παιδί που προσπαθεί με κάθε τρόπο να κερδίσει την εύνοια του Μπάμπα (πατέρα) του, εγκαταλείπει το Χασάν στα χέρια ενός φρικαλέα βίαιου παιδιού και της συμμορίας του. Η θυσία του Χασάν είναι το τίμημα που πληρώνουν τα δυο παιδιά για να κερδίσουν τον τελευταίο χαρταετό που πέφτει ηττημένος απ’ το δικό τους χαρταετό σε έναν τοπικό αγώνα. Ο Αμίρ κάνει τα πάντα για να πάρει τα εύσημα απ’ τον πατέρα του και ο Χασάν τα πάντα για τον Αμίρ. Όμως το τίμημα θα τους κυνηγά και δεν θα τους αφήσει σε ησυχία ακόμα και όταν θα ξεσπάσουν οι πόλεμοι και θα αρχίσουν οι διωγμοί.

Ο Αμίρ και ο Μπάμπα βρίσκουν καταφύγιο στις Η.Π.Α., όπου τελικά υπάρχουν ολόκληρες παροικίες Αφγανών και ο Χασάν με τον πατέρα του Αλή είναι εξαφανισμένοι σε κάποιο χωριό του Αφγανιστάν καθώς έχουν εγκαταλείψει την Καμπούλ από χρόνια. Ο Αμίρ προσπαθεί να ξεχάσει και το πέρασμα των χρόνων σε συνδυασμό με το γάμο του με τη συντοπίτισσά του Σοράγια του δίνουν κάποια εσωτερική δύναμη να συνεχίσει να ζει το αμερικανικό όνειρο χωρίς τύψεις για τη δειλία που έδειξε στην παιδική του ηλικία. Ένα τηλεφώνημα, όμως, από τον έμπιστο φίλο και συνεταίρο του πατέρα του Ραχίμ τον φέρνει αντιμέτωπο με τους μεγαλύτερους φόβους του και τον οδηγεί σε μία περιπέτεια με στόχο τη διάσωση ενός παιδιού. Ο Αμίρ δείχνει, επιτέλους, θάρρος και βρίσκεται στο Πακιστάν, όπου ο αδελφικός φίλος του πατέρα του εκμυστηρεύεται το μεγαλύτερο μυστικό με το βάρος του οποίου είχε φύγει ο Μπάμπα. Ο Αμίρ μπαίνει στο κατειλημμένο από τους Ταλιμπάν Αφγανιστάν και έρχεται αντιμέτωπος με το «τέρας» της παιδικής του ηλικίας. Η θυσία του για τη σωτηρία του γιου του Χασάν θα του στοιχίσει αρκετά, αλλά θα του δώσει τελικά την εξιλέωση.

Όλο το νόημα αυτού του μυθιστορήματος είναι οι 2 τελευταίες σελίδες. Η στιγμή που λυτρώνεται ο Αμίρ πετώντας πάλι έναν χαρταετό στον αέρα.

Όλοι έχουμε αδικήσει κάποτε άθελα, κάποτε ηθελημένα ανθρώπους που αγαπάμε στην παιδική μας ηλικία. Το ζητούμενο είναι να μην κουβαλάμε αυτά τα βάρη για χρόνια, σα φαντάσματα γύρω μας, και να έχουμε τη δύναμη να ζητήσουμε συγγνώμη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s