Farewell Harry Potter!

Ή αλλιώς, σήμερα έμαθα το τέλος του Χάρι Πότερ…

Αν για όλα υπάρχει ο σωστός χρόνος να γίνουν, τότε φαίνεται πως για εμένα τώρα ήταν η σωστή στιγμή να τελειώσω τον Χάρι Πότερ. Νομίζω, τελικά, πως αν διάβαζα από μικρή τα τελευταία βιβλία της σειράς και ειδικά το «Ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου» θα είχα χάσει πολλά απ’ τα νοήματα και δε θα αισθανόμουν το ίδιο. Ούτως ή άλλως χρειαζόμαστε λίγη μαγεία αυτές τις εποχές…

Είχα πει να παρατείνω την αγωνία μου και να μη διαβάσω το τελευταίο βιβλίο της σειράς, αλλά πραγματικά δεν άντεξα. Το αποτέλεσμα αυτής της ιδιότυπης νηστείας; Μία ώρα αφότου είχα τελειώσει το «Ο Χάρι Πότερ και ο Ημίαιμος Πρίγκιψ» άνοιξα με λαχτάρα το αριστούργημα  Ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου. Γιατί πρόκειται περί αριστουργήματος και δεν έχει να κάνει μόνο με το ότι είναι, απλά, το τέλος μίας πολύ επιτυχημένης σειράς βιβλίων.

Καταιγιστικό και αγωνιώδες από την αρχή! Μου δημιούργησε μεγαλύτερη συγκίνηση από όλα τα προηγούμενα τεύχη, ειδικά με τον ηρωικό θάνατο του καλοκάγαθου ξωτικού Ντόμπι. Αυτή ήταν η απώλεια που με στεναχώρησε περισσότερο από όλες τις προηγούμενες. Νομίζω πως και η Τζ. Κ. Ρόουλινγκ έδειξε έναν Χάρι που πήρε για πρώτη φορά το χρόνο του και πένθησε, όπως χρειαζόταν. Η περιπέτεια του Χάρι, του Ρον και της Ερμιόνης που κρύβονται και αναζητούν τους Πεμπτουσιωτές διανθίζεται αφηγηματικά με πολλές παράλληλες ιστορίες μάγων γεννημένων από Μαγκλ που προσπαθούν να σωθούν από το ολοκληρωτικό καθεστώς που έχει επιβληθεί από το Βόλντεμορτ και τους Θανατοφάγους του. Στη συνέχεια, τα παιδιά μαθαίνουν για τους μυστηριώδεις Κλήρους του Θανάτου και ο Χάρι προσπαθεί να τους συνδέσει με την αποστολή που του ανέθεσε ο Ντάμπλντορ.

Μαθαίνουμε πολλά για την οικογένεια του Ντάμπλντορ και τις νεανικές του φιλοδοξίες, αλλά η μεγάλη αποκάλυψη είναι το παρελθόν του Σνέιπ, ο ρόλος που διαδραμάτιζε τόσα χρόνια και η σύνδεσή του με τον Χάρι. Το τέλος είναι καθηλωτικό! Ανθρωποκυνηγητό συνεχές τόσο για τους τρεις φίλους, όσο και για τους υποστηρικτές του Χάρι. Τα παιδιά που έχουν ξεμείνει στο Χόγκουαρτς υποφέρουν, αλλά στο τέλος επαναστατούν με αλτρουισμό και πίστη στο καλό που θα ‘ρθει. Ζωές σώζονται, ζωές χάνονται… Περιλαμβάνει πολλές απώλειες, δυστυχώς, αλλά η αγωνιώδης ατμόσφαιρα που δημιούργησε η συγγραφέας με έκανε να μην προλαβαίνω να τις σκέφτομαι. Όλη η σκέψη και η κατανόηση της ουσίας έρχεται με τη συνάντηση του Χάρι και του Ντάμπλντορ. Από εκεί κι έπειτα ο Χάρι, δίνοντας τη μεγάλη μάχη, εξηγεί στον αντίπαλό του πως η ανιδιοτελής αγάπη είναι η μεγαλύτερη νίκη της ζωής επί του θανάτου. Ο Βόλντεμορτ, εννοείται, δεν καταλαβαίνει τίποτα και δε μετανοεί, οπότε χάνεται για πάντα! Θρίαμβος του καλού, χωρίς πολλές τυμπανοκρουσίες. Απλά και όμορφα, όπως όλοι οι χαρακτήρες που μας έδωσε με αφηγηματική μαεστρία η Ρόουλινγκ. Που κάτι μου λέει πως κρατούσε δυνάμεις για το τέλος και έγραψε ένα εκπληκτικό βιβλίο.

Για όσο αισθάνομαι ακόμα παιδί, έχω την ελπίδα πως θα ξανασυναντηθούμε. Προς το παρόν, όμως, αντίο Χάρι Πότερ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s